Archief voor de ‘Roads to be’ Categorie

“Koffieclub of criminele club?” Die kop zie je vaak staan bij artikelen die over motorclubs gaan. Juist in deze tijd, nu de civiele rechtszaken tegen motorclubs als Hells Angels MC, Satudarah MC, Bandidos MC en No Surrender MC met de regelmaat van de klok uitgebreid het nieuws halen, wordt dit vergelijk vaak gemaakt. Zwart-wit denken. Ze zijn of een koffieclub of crimineel. Daartussen zit niks?

Ik leerde dat tussen zwart en wit nog een heleboel grijs zit. Maar dat eenlijnig denken is uitstekend voor domme journalisten die nauwelijks denkend hun BLO diploma hebben meegekregen. Omdat ze er anders tot hun pensionering hadden blijven zitten. De rapportage over motorclubs is er een van kopiëren en plakken eerder dan een van waarheidsvinding.  De regering publiceert een standpunt bij het ANP, de journalisten  kopiëren dit en plakken het in de media waar ze voor werken. In waarheid is geen media bedrijf geïnteresseerd, waarheid verkoopt niet en trekt geen adverteerders. Sensatie, aangedikt met verdraaide uitspraken, kleine onschuldig lijkende leugentjes en halve waarheden. Zo wordt van Nederlanders de laatste zwaar bevochten vrijheid ontnomen. We worden gepiepeld. Met minuscuul kleine stapjes en veranderingetjes worden we bewerkt tot we een kudde lamgeslagen schapen zijn geworden. Om dan collectief in groepen afgeslacht te worden. Je merkt het met ondermeer de maatschappelijke beperkingen tegen Covid, de beperkingen voor beroeps groepen (Horeca, bouw en zo) en voor geloofs gemeenschappen. En uiteraard voor leden van motorclubs.

Midden vorige eeuw begon zoiets met de Joden. Die zijn letterlijk dood gemanipuleerd, afgevoerd en verstrooid. Pakweg 25 tot 30 jaar later volgden wereldwijd de hippies. Een jongeren cultuur die wereld vrede wilde en op zoek waren naar rust, vrede, vrijheid en een liefdevol bestaan. De ‘bloemenkinderen’ zoals ze zichzelf noemden werden consequent als ‘langharig werkschuw tuig‘ weggezet (weet je nog?) Drugsgebruikers, verslaafden, sekteleden, Damslapers, krakers, geen synoniem was (in die tijd) sterk genoeg om aan de massa te verkopen dat de kinderen van de wereld, onze eigen kinderen,  luie en nutteloze profiteurs waren. Getreiterd tot ze hun haar afknipten en in het gareel van de maatschappij terug gingen. Daarna kwamen kort nog de punks. Ongeveer het zelfde als hippies. Alleen waren de punks agressiever in hun uiterlijk en gedrag. Dat zich uitte zich in onder meer keiharde muziek, bizarre kapsels, geen beeld of verwachting van de toekomst en zichtbaar provocerend gedrag en drugsgebruik. Tussendoor waren er altijd de motorrijders. Vaak verenigd in club verband. Mannen die in de oorlog de verschrikkelijkste dingen hadden gezien en gedaan. In de tweede wereld oorlog, in Viëtnam, Cambodja,Korea, overal werden onze kinderen ingezet als moordmachines. Als ze terugkwamen uit de strijd werden ze vaak met de nek aangekeken en weer verketterd. Vaak verenigden die groepen zich in motorclubs die ze zelf begonnen. Om de kameraadschap, het respect, de orde en leiding die ze misten en daarnaast, om gewoon lol te maken met elkaar.

Nu, in 2020 is de wereld op weg naar een wereld die onbewoonbaar is voor vrije mensen. Het gaat nu om controle, totale controle. Beheersing van de massa, zodat je als leider je pleziertjes voor het uitkiezen hebt. De laatste vrije mensen, bikers, worden geknecht en als illegaal weggezet. De volkomen geschifte instelling om het dragen van biker kleding te verbieden, wegen voor motorrijders te verbieden, gebieds verboden wettelijk te maken is een regelrechte aanpassing van de regels die door ene Adof H. uitgevoerd werden in de 40’er jaren. De totale anti propaganda, de wetswijzigingen die tijdens drukke corona tijden er snel ‘even doorgesluisd’ worden. Wetten die afluisteren in alle gevallen legaal maken. Je telefoon, computer, tablet, alles kan afgeluisterd worden. Electronisch betalen zorgt voor nog meer informatie over individuen. Zelfs via je intelligente lampen of thermostaten , (internet of things)  kunnen hackers je woning binnenkomen. En motorclub leden, de laatste mensen die vrijheid nog uit de praktijk kennen worden gedemoniseerd en gesloopt. Rijden over wegen aan banden, clubhuizen gesloten en gesloopt. Feesten zijn verboden, er is een dreigende bikeroorlog verzonnen die de ‘openbare orde kan ondermijnen’. Bikers worden altijd afgeschilderd als ‘onderwereld’ en waarschuwingen van de verzonnen vermenging van onderwereld met bovenwereld neemt groteske vormen aan. Politici zeggen bedreigd te worden maar nooit is ooit ergens een bedreiging hard gemaakt. Journalisten worden zogenaamd bedreig en dan zomaar ineens, zonder enige arrestatie, niet meer. Geen bewijs, geen bedreigingen. Zelfs John v/d Heuvel loopt weer gewoon los in de stad. Niks gebeurd, geen bewijs, geen bedreiging. En de bedreigde Burgemeester van Haarlem, Jos Wienen loopt in Katwijk gewoon onbewaakt door de straten. Bouke Arends, die in Drenthe Loco Burgemeester was en omdat hij bedreigd werd (dodelijk bedreigd)  naar Engeland moest voor een paar weken is nu Burgemeester in het Westland en loopt onbewaakt, zoals het hoort, in het Westland. Veel gelul, geen bewijs, niks gebeurt.

Maar motorrijders krijgen er van langs. Die zijn de schuld van alle criminaliteit. Koffieclubs? Nee, zeker niet. Biertje, ouwehoeren over je avonturen, rijden, lekker eten, de wereld zien, de mooiste plekkies delen. Motorclubs. Omdat motorrijders graag met elkaar rijden en een grote vrijheidslievende gemeenschap zijn. Geen koffieclub, geen padvinders, geen criminelen. Motorrijders. Motorclub.
En opnieuw, er zullen best criminelen op een motor rijden maar dat maakt niet alle motorclubs criminele organisaties.

Blijf strijden!
Robert Hageman

Onlangs hoorde ik het fantastische nummer “The Wanderer”. Geschreven door Bono, gezongen door Johnny Cash. Ik luisterde naar de (naar mijn mening) mooiste uitvoering, die van U2 zelf. Bono zingt, The Edge (de gitarist ) op backing vocals. Ik heb een link bij gevoegd, kun je zelf luisteren. (https://youtu.be/MO8DtcW6yAc) In het derde couplet hoorde ik een zin die me aansprak. En me ogenblikkelijk aan de huidige motorwereld deed denken. “They all want the kingdom but they don’t want God in it”. Mijn vrije vertaling: ”Ze willen allemaal de hemel maar ze willen er niks voor doen.”

Nu ben ik geen gelovig mens. Maar die ene zin bleef hangen. “They all want the kingdom, but they dont want God in it”  Het deed me denken aan de huidige motorwereld. Waarin elke knuppel met een motor een stoer uitziend motorclubje kan beginnen. Niks mis mee, laat ieder lekker doen wat hij wil.

Maar wat mij dan tegen staat is dat heel veel (en beslist niet allemaal) clubnamen en -colours kiezen die rechtsreeks gejat lijken van de Old School motorclubs. Clubs waar je nog Old School moest ‘werken’ om je colours te verdienen. Waar je ze niet zomaar cadeau kreeg en waar je niet je colors via Internet kon bestellen bij een aftands naai ateliertje in Pakistan of zo. Prospecten en hangaround was voor jezelf. Om te zien of je het naar je zin had in die club. En voor de club om te zien of je tussen die mannen paste. Want FOREVER WAS NOG FOREVER. Er was vroegâh een raad van 8. Met afgevaardigden van de in die tijd acht grootste motorclubs. Die raad bestond om eventuele problemen op te lossen die onderling zouden kunnen ontstaan. De raad was voor onderling overleg. Dat feesten en ritten niet tegelijk op dezelfde dag werden gehouden. Dat niemand met de naam van de clubs kon pronken en geen lid zijn. Er werden onder meer bad standings doorgegeven, zodat iemand met bad standing bij de ene club niet een dag later grijnslachend bij de volgende club binnen kon lopen. (In deze tijd gebeurt dat zonder enige schaamte toch.) In die tijd, als je al het lef had om als je een BS had, te praten met een andere club kreeg je een paar oorvijgen en de welgemeende boodschap dat bad standing, dan ook bad standing is. In de hele motorwereld. Nog even dan de uitleg van BS.

Bad standing was en is niets anders dan royement op staande voet. Ontslag om dringende redenen. Niks bijzonders, zoiets kom je overal tegen. Als iemand steelt moet hij het gestolene terugbetalen. Als hij iets stukmaakt moet hij reparatie of vervanging betalen. Dat moet bij een motorclub maar ook als je politie agent of gemeenteraadslid bent. En je gaat eruit zonder getuigschrift.

In de wet zijn overigens een aantal voorbeelden van mogelijke dringende redenen genoemd:

  • Diefstal, verduistering, bedrog of fraude;
  • Ongewenste intimiteiten of intimidatie;
  • Dronkenschap of drugsgebruik, maar pas op dat het geen verslaving is;
  • Mishandeling of ernstige bedreiging;
  • Ernstige leugens of bedrog;

Allemaal redenen om iemand “bad standing” te geven. Geen verdienmodel, geen afpersing maar gewoon het verwijderen/royeren van iemand die niet meer in de groep kan om ‘dringende redenen’ zoals de wetgever zelf beschrijft.

Vaak stijgt de leiding van zo’n pop up achterkamer clubje de ‘macht’ naar het hoofd. Volgehangen met patches waarop de meest bijzondere titels staan denken ze herkenbaar te zijn als leider van een groepje ‘stoere motorrijdende booskijkers.’ En dat ze respect hebben gekregen op het moment dat ze hun zelfgemaakte titels op hun vesje naaiden. Originele sons of fried air.  De patches maken de man denken ze. Ze willen de mannen zijn waarvoor ze vroeger een stapje opzij gingen. Waar ze zacht en vol respect over spraken. Maar ze willen niet het werk doen dat die mannen deden en samenbracht tot een hechte stevige vriendengroep. Ze stelen het met bloed, zweet en (soms) tranen en het zuurverdiende respect dat old school bikerclubs tot hechte MC’s maakte. Ze nemen de namen en colors van bestaande clubs, kleden zich op dezelfde wijze als old school (club)leden en gaan de weg op met ”booskijken en lawaaimaken”. Intimideren automobilisten en oude dametjes, zuipen en vechten als hersenlozen. Wheelies makend, scheurend over vluchtstrook en witte lijnen tussen files door voelen ze zich wat ze niet zijn.

Ze willen de hemel. Maar ze willen er geen donder voor doen.

Geniet zonder limiet.
Vandaag kan je laatste dag zijn.

Robert Hageman.

Eerste bikervesten in beslag genomen. Op bevrijdingsdag!

Zo besloot Een groep bikers van No Surrender MC op bezoek te gaan bij Sergio Kleingeld, een 11 jarig kick boks talent uit Den Haag. Sergio is een veelbelovend talent maar kreeg  kanker in een spiergroep op zijn heup. Voorlopig dus geen kickboksen maar bestraling en zware behandelingen. Sergio kreeg eerder al steun van onder meer Badr Hari, Rico Verhoeven, vele zangers, TV bekenden en musiekmakers steunden de kleine grote man. Dit keer No Surrender MC. De motorclub had een man of 20 verzameld om Sergio te steunen met wat leuke cadeau’s.
Rijders uit het oosten en zuiden van het land en wat mannen van het Haagse Chapter zouden elkaar ontmoeten in Rijswijk en van daaruit naar de kleine man z’n huis te rijden. De Brabanders kregen onderweg al te maken met een chagrijnige politie controle. Ze kregen te horen dat ze hun vestjes niet zichtbaar mochten dragen en dat ze, als ze die niet uit zouden doen, ze gearresteerd zouden worden. Er zou in Den Haag een “noodverordening “zijn dat er geen club colours gedragen mochten worden.  Aangezien de mannen het bezoeken van Sergio belangrijker vonden, werd besloten de jassen over de vesten te doen en  verder te rijden. Een blauwe Volkswagen golf van de Brabo wouten is vervolgens de hele reis achter de groep aangereden. Eenmaal in Den Haag aangekomen was daar niets bekend (ook bij de politie niet!) van een zogenaamde noodverordening over colours. De Haagse politie was juist uiterst behulpzaam, informatief en vriendelijk voor de groep bikers. De groep werd netjes begeleid en van een verbod of noodverordening was geen sprake. Sergio werd bezocht en het doel, de jongen en de familie een leuke dag bezorgen, werd bereikt.

Toen de groep vertrok, werd besloten om nog even over de boulevard van Scheveningen te rijden. Scheveningen, precies waar de hel losbarstte. Op bevrijdingsdag. Een deel van de groep (5 man) werd aangehouden bij de Zwolsestraat. Met twee, drie busjes werd de groep tot stoppen gedwongen. Id’s , rijbewijzen, kentekens, alles werd gefotografeerd. Maar geen woord over colour verbod of noodverordening. De rest van de groep werd uiteindelijk tot stoppen gedwongen op de Wittenburgerweg, tussen Den Haag en Wassenaar. Het werd een complete omsingeling. 7 busjes vol wouten. Die, zo bleek, niets zeiden over een noodverordening of colourverbod.  Toen de groep weg mocht werd door de Brabo wouten, die grijnslachend aan de kant stonden, verteld dat ze nog niet weg mochten. Het aantal busjes bleef toenemen, 17 uiteindelijk. De Brabo wouten hadden geregeld dat de gevechtseenheid die net van het Malieveld kwam waar ze tegen demonstranten hadden gemat, even om kwam rijden om te intimideren. Uiteindelijk werden twee man gearresteerd. Zij waren verantwoordelijk volgens de wouten en ze moesten mee. Duidelijk werd dat de Haagse agenten er niets van begrepen en dat er geen enkele sprake was van een nood verordening of colourverbod. Wat ze niet tegenhield om de vesten van de twee gearresteerde mannen in beslag te nemen en ze pas laat op de avond, zonder vestje, weer te laten gaan.

De eerste biker vesten zijn dus, met veel machtsvertoon, in beslag genomen. 17 busjes vol wouten om uiteindelijk twee vesten in beslag te nemen. Op bevrijdingsdag 2020 kreeg  de vrijheid van de Nederlandse bikers corona. Het is maar afwachten of die vrijheid het overleeft. En of het bij bikers blijft.
No Surrender werd in 2019 verboden maar het vonnis werd “niet uitvoerbaar bij voorraad” verklaard. Wat zoveel betekent dat ze gewoon hun vestjes konden blijven dragen tot er een definitieve uitspraak was in hoger beroep (dat nog niet gediend heeft) of zelfs in cassatie. De actie van de wouten was dus wetteloos en tegen de uitspraak van de rechter in. En de Brabo wouten hebben laten zien dat ze de wet aan hun (dienst) laars lappen en als staatscowboys gewoon eigen regels verzinnen, een noodverordening bij elkaar liegen en gewoon doen waar ze zelf zin in hebben.

De vrijheid sterft langzaam. En we staan erbij, kijken er naar en laten het gaan. De wereld die we aan onze kinderen en kleinkinderen nalaten is geen mooie wereld.
Bevrijdingsdag? Oke, 75 jaar terug van de Nazi’s. Maar vrijheid zoals vrijheid is hoeft niemand meer te vieren. Bevrijdingsdag 2020. Toen begon het serieus gesloopt te worden.
Onthoud die dag. 5 Mei 2020. De dag dat de haat vrij los gelaten werd en de vrijheid stierf aan Covid19.

Robert Hageman

Jij, ik, je kinderen, je ouders, je vrienden, kennissen. Allemaal zijn we straks verdacht. Draag je een bandana dan ben je een radikale biker. Draag je een hijab dan ben je een radikale moslim, met een petje ben je een radikale voetbal supporter. Draag je een kruisje of soortgelijk, dan ben je een radikale christen. Er was ooit een tijd dat, wanneer je een Nederlands vlaggetje op je jas zat, je een radikale onruststoker was. En zo zijn er nog wat kentekenen waarmee straks de wijkagent gaat bepalen of je radikaal bent en opgepakt moet worden. Eind 20’er jaren van de vorige eeuw begon de onderdrukking en uitroeiing van bevolkingsgroepen op de zelfde manier. Er moest ‘lebensraum’ komen voor de onderdrukkers. Dus maakten ze een masterplan en roeiden een paar miljoen mensen uit. Ook toen begon het door groepen weg te zetten als radikaal, staatsgevaarlijk, een bedreiging voor de burger. Het was een flagrante leugen maar op een dusdanig sluwe en doortrapte manier gebracht dat de meerderheid het geloofde. En gewone mensen hielpen mee om de ‘staatsgevaarlijke’ joden, communisten, zigeuners, homoseksuelen, jehova getuigen, politieke tegenstanders en ga zo maar door, aan te geven en zo te laten ‘afvoeren’.

Het begint weer. Ze zijn terug. Maar worden niet terug gefloten. De volksmenners van weleer, de sluwe propagandisten en mannetjes makers. Ditmaal beter, harder. Gesteund door de digitale wereld en gescherpt door de fouten uit het verleden. Ze lijken op ons, praten zoals wij. Ze kweekten een gevaar. En  daarna dreigen ze met dat gekweekte gevaar. En ze doen zich voor als de redders van de massa, tegen dat gevaar. Dat dus niet bestaat.

Consequent worden motorclubs gepresenteerd aan het publiek als een gevaar voor de samenleving.  Een gevaar voor de gewone werkende mens. De opinie wordt zo misvormd dat mensen die vroeger naar de mooie glimmende motoren kwamen kijken als ergens een groepje stond, er nu met een boog omheen lopen. Hun tas strak tegen hun lichaam gedrukt en hun kinderen dicht tegen zich aan.

Het is verziekt. We reageren op facebook en andere media. We zetten onze likes en dislikes, boos kijkende emoji’s en ons commentaar en we gaan verder met het dagelijks leven. We worden van alle kanten afgezeken, als criminelen gestigmatiseerd maar de doen actief niets. Afgelopen zomer was er een kans met een demonstratie van motorrijders op het Malieveld. 3500 mensen werden verwacht volgens de politie. 150 kwamen er.

biker apartheid

Gemeente Den Helder, schaam je diep!

En 200 politieagenten, dat wel. Ben je motorrijder, zo zegt de algemene opinie, dan ben je ‘bendelid’. Jouw club is een bende. Verzonnen shit die het grote publiek graag slikt. 1%’ers, ‘outlaws’ houden zich niet aan de wet en leven volgens hun eigen wetten. En steeds maar weer die eeuwige ontwrichting van de maatschappij. Door motorbendes. De onderwereld die investeert in de bovenwereld. Motorbendes.

De oorlog, de duizend maal voorspelde biker oorlog. Die nooit kwam en ook nooit gaat komen. Motorclubs zijn nooit opgezet om de maatschappij te ontwrichten. Het zijn eenvoudig groepen mensen die graag motor rijden. En dan onderling verhalen uitwisselen over hun motoren, ritten, de leukste kroegen en campings, de mooiste plekken, het lekkerste eten en uiteraard de sterke verhalen, de uitwisseling van avonturen. De symbolen die bikers dragen zijn verketterd door de mensen die er baat bij hebben bikers te stigmatiseren. De waarheid is verdraaid op een dusdanige manier dat de leek absoluut niet ziet wat nu de echte waarheid is. Het gezegde:”het staat in de krant, dan moet het wel waar zijn” wordt uitgemolken en uitgesmeerd over de lezers en kijker. Door de machthebbers worden poppetjes naar voren geschoven als mensen die het kunnen weten.

Geloof of ik schiet media

Mick van Wely, voormalig barman en drugsgebruiker. Nu  misdaad (misdadig) journalist. John v/d Heuvel, Burgemeester Wienen en vele ambtsgenoten van hem worden naar voren geschoven omdat ze bedreigd worden. Door wie? Dat komt nooit aan het licht, er zijn helemaal geen bedreigingen. Maar er wordt naar hartenlust gespeculeerd en gesuggereerd dat het motorbendes zijn die dat steeds doen. Nog nooit is er enig hard bewijs gevonden die die bedreigingen hard maak. Gegevens uit de zestiger en zeventiger jaren uit Amerika worden gebruikt om in 2019 aan te tonen dat de nederlandse motorclubs gevaarlijke bendes zijn. 40, 50 jaar oude rotzooi dus.  Het zijn geen heilige boontjes, die motorrijders. Maar wie wel? Onze regering? De kerk? De politie? Overal in de maatschappij is wel eens wat. Misdaad moet bestraft worden. Zonder twijfel. Maar er moet gestopt worden met wijzen naar motorrijders. Stoppen met het verzieken van een mooie cultuur. De NOS/NPO en de nieuwsburo’s zijn koploper als het gaat om het aanleveren van leugens. Zij zijn de uitvoerders van de massale manipulatie van de Nederlanders. En we laten het gedwee gebeuren. Niemand doet iets. We weten dat we gestuurd worden. Maar we zitten murw gebeukt en hersenloos geluld in onze stoel te wachten op de klop op de deur. Of je even wilt meekomen. Denk niet dat jij eraan ontkomt. Ook jij komt aan de beurt. Als je niet vecht voor wat je wilt moet je niet janken als alles je ontnomen wordt.

Wat is de waarde van “Broederschap”.

Ooit was broederschap een waardevol woord. Binnen clubs alleen gebruikt als je begonnen was als hangaround of wannabe. Als je dan na een flinke tijd prospect was geworden omdat de clubleden je een waardevolle toevoeging voor hun groep vonden had je, als je de prospect patches accepteerde, al een flinke bak goodwill verdiend. Dat kon soms wel een paar jaar duren voor je prospect was. En uiteraard moest je een motor rijden. Zonder motor, alleen op de belofte dat je je motor rijbewijs wilde halen, kwam je niet eens het terrein op. Wilde je bij een MOTORclub dan kwam je rijdend op je motor het terrein op. Kwam je als gast een bakkie doen dan was vaak de eerste vraag: ”wat rij je?” Was dat geen motor, dan had je een eenzame tijd.

In deze tijden lijkt het alsof broederschap als kadootje komt bij het binnenkomen van een club. Hangarounds, wannabe’s, prospects en zelfs gasten worden aangesproken als broeder. Want je hebt een zwart jassie, een motorvest en misschien zelfs een motor. Dus roepen de onwetenden, angstig om niet voor vol te worden aangezien, gelijk broer of broeder tegen iedereen die in hun omgeving rondloopt. Op elke straathoek worden motorclubs of brotherhoods (broederschappen, vaak zonder motorrijders) opgezet. Iedere mens met een idee kan ergens patches laten maken, ze verkopen en dan is er weer zo’n motorclub. Vaak begonnen door iemand die de ballen niet had om een bestaande club binnen te lopen om daar zich aan te sluiten. Of gestart door mensen die zich respectloos beter voelden dan de bestaande clubs en daarom zelf iets begonnen dat nog harder, stoerder en strakker eruit moest zien. Maar heb je geen ballen, dan gaat je dat niet lukken. Een stoere naam verzinnen, een design patch op je rug en een Vespa voor de deur.

Er zijn zelfs mensen die kopen een paar motoren, ondanks dat ze geen rijbewijs hebben en die denken dan dat ze dankzij het bezit van een motor of motoren een kaderfunctie hebben. Vette motoren in de schuur maar er geen meter op rijden. En zeg je als old school biker er wat van dat krijg je vaak een uit het hoofd geleerd lesje uit het boekje Virtual Biking for Dummies. Dan denken ze dat ze zo’n ouwe lul wel effe zullen vertellen wat biking, broederschap en beterweten is. Omdat ze dat op internet gelezen hebben. Dat “Old School” nu New School is. Dat ieder mag dragen wat hij wil, patches mag dragen wat hij wil, een club mag beginnen als hij dat wil. En dat klopt. Dat mag allemaal. Maar als je het spel wilt spelen, hou je dan aan de regels. Verdien je colours, koop ze niet. Plak je vest niet vol met allerlei patches. Hoe meer gekochte patches, hoe vreemder je er uit ziet.

Motorclub beginnen? Zorg dat je tenminste motor rijdt. En kom je voorstellen aan de clubs in je omgeving. Zo verdien je respect, stukkie bij beetje. Broederschap wordt verdiend! Altijd. Pas als je na je wannabe/hangaround/prospect tijd je full colours krijgt vanuit je club merk je wat broederschap is. Als je je full member colours echt verdiend hebt kun je trots zijn. Je broeders vertrouwen je zo dat ze jou als broeder erbij willen hebben. Ze geloven in je en willen dat laten zien door je full member te maken.

En als laatste, wordt geen patchjumper. Wordt je uit je club gezet om wat voor reden ook, GS of BS, loop dan niet door naar de volgende club om daar weer stoer te gaan doen. Wat je bij de ene club niet kon vinden, zul je bij de volgende ook niet vinden. Vaak neemt iemand die uit zijn club is gezet een bagage en een pak ellende mee dat alleen maar zwaarder wordt.
Broederschap is zo’n beetje het kostbaarste wat er is. Fuck daar niet mee. Nooit! En kap met dat “bro” en “broeder” roepen tegen ieder die een motor rijdt en een motorjas aan heeft. Back to Old School.

Een biker leert zijn leven lang leven!
Robert Hageman

Hoofdstuk 1
De Hollanders. Door de geschiedenis heen bekend als slimme, zakelijke, harde werkers. Ze schiepen zelf hun eigen land door steeds delen te omringen met dijken, het water weg te pompen met windmolens en dat gewonnen land te gebruiken voor landbouw en bewoning. Dat zelf gewonnen land gaven ze niet snel op. De Romeinen waren bang voor ze. De oude rijn was de uiterste grens tussen het land van de Hollanders en de Romeinen. Uiteindelijk verdreven die Hollanders de Romeinen uit hun waterland. Er kwamen er meer die het land veroverden en er weer uit gesmeten werden. Spanjaarden, Fransen, Britten, Noormannen, Saksen, Pruisen, uiteindelijk werden ze er allemaal uitgegooid.  De slimme Hollanders lieten niet met zich sollen. Ze bouwden in de ‘Gouden Eeuw’ een wereldrijk op (V.O.C.). Bezaten ooit New York, dat ze ruilden voor Suriname. Ze beheersten de kruidenhandel over de wereld en waren bekend als harde vechters op zee.

Nadat de tweede wereldoorlog het land in puin had achtergelaten begonnen de Hollanders met hun Geuzen mentaliteit aan de herbouw van het land. Er ontstond een geheel eigen ‘wij samen’ gevoel. Wij samen voor een nieuw Holland. Er werd gebouwd, gehandeld gewerkt en de samenhang was groot. Je was Hollander. En trots om Hollander te zijn. Erfgenamen van de Batavieren, de Geuzen, de werkers en handelslieden uit de gouden eeuw. De generaties van die tijd werkten samen aan een gemeenschappelijk doel. Een sterk Nederland. In de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw ontstond een nieuwe mentaliteit. Het land was weer opgebouwd, nu moest het onderhouden worden. Als de regering verkeerde zaken deed, werd daar door de bevolking hard tegen opgetreden. Stakingen, rellen, enorme demonstraties, de mensen van die tijd lieten zich niet piepelen. De vakbonden waren machtig en hielden de vinger aan de pols. Er ontstond een overvloed. Er werd volop geëxperimenteerd met drugs en de nieuw gewonnen volledige vrijheid. “seks, drugs & rock and roll” luidde een tijdperk in van ongekende vrijheid. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid om te doen wat je wilde en te zeggen wat je wilde zeggen. De Nederlander had hard gewerkt en was toe aan rust. De welvaart trok mensen uit andere landen aan. Gastarbeiders. En ze waren welkom. Er was werk genoeg en de zwaarbevochten welvaart was overvloedig en kon gedeeld worden met iedereen. In de jaren die volgden veranderde de samenstelling van de bevolking. De interesses voor de maatschappij veranderde. Mensen uit andere landen vermengden zich met de Hollanders. En ook die hadden andere interesses. Met de komst van de ‘gast arbeiders’ kwam ook veel andere cultuur Nederland binnen. Cultuur die we omarmden, verwelkomden en die we integreerden in ons leven.  We zakten weg in ons inmiddels gezapige veilig warme bestaan. Er was immers ruim genoeg voor iedereen. We gingen rusten op de restanten van onze glorie. We verloren onze vechters mentaliteit. We gingen niet meer dood van ouderdom maar van calorieën, cholesterol, vaatvernauwingen en hebzucht. Bijna ieder verloor zijn geuzenbloed. De genen die ons ooit wereldheersers maakten vervlakten en verdwenen. Het Hollander zijn, de onvervalste trots bleef bij een kleine sterke groep aanwezig. Maar daarover meer in het volgende deel….