Archief voor de ‘Roads to be’ Categorie

Eerste bikervesten in beslag genomen. Op bevrijdingsdag!

Zo besloot Een groep bikers van No Surrender MC op bezoek te gaan bij Sergio Kleingeld, een 11 jarig kick boks talent uit Den Haag. Sergio is een veelbelovend talent maar kreeg  kanker in een spiergroep op zijn heup. Voorlopig dus geen kickboksen maar bestraling en zware behandelingen. Sergio kreeg eerder al steun van onder meer Badr Hari, Rico Verhoeven, vele zangers, TV bekenden en musiekmakers steunden de kleine grote man. Dit keer No Surrender MC. De motorclub had een man of 20 verzameld om Sergio te steunen met wat leuke cadeau’s.
Rijders uit het oosten en zuiden van het land en wat mannen van het Haagse Chapter zouden elkaar ontmoeten in Rijswijk en van daaruit naar de kleine man z’n huis te rijden. De Brabanders kregen onderweg al te maken met een chagrijnige politie controle. Ze kregen te horen dat ze hun vestjes niet zichtbaar mochten dragen en dat ze, als ze die niet uit zouden doen, ze gearresteerd zouden worden. Er zou in Den Haag een “noodverordening “zijn dat er geen club colours gedragen mochten worden.  Aangezien de mannen het bezoeken van Sergio belangrijker vonden, werd besloten de jassen over de vesten te doen en  verder te rijden. Een blauwe Volkswagen golf van de Brabo wouten is vervolgens de hele reis achter de groep aangereden. Eenmaal in Den Haag aangekomen was daar niets bekend (ook bij de politie niet!) van een zogenaamde noodverordening over colours. De Haagse politie was juist uiterst behulpzaam, informatief en vriendelijk voor de groep bikers. De groep werd netjes begeleid en van een verbod of noodverordening was geen sprake. Sergio werd bezocht en het doel, de jongen en de familie een leuke dag bezorgen, werd bereikt.

Toen de groep vertrok, werd besloten om nog even over de boulevard van Scheveningen te rijden. Scheveningen, precies waar de hel losbarstte. Op bevrijdingsdag. Een deel van de groep (5 man) werd aangehouden bij de Zwolsestraat. Met twee, drie busjes werd de groep tot stoppen gedwongen. Id’s , rijbewijzen, kentekens, alles werd gefotografeerd. Maar geen woord over colour verbod of noodverordening. De rest van de groep werd uiteindelijk tot stoppen gedwongen op de Wittenburgerweg, tussen Den Haag en Wassenaar. Het werd een complete omsingeling. 7 busjes vol wouten. Die, zo bleek, niets zeiden over een noodverordening of colourverbod.  Toen de groep weg mocht werd door de Brabo wouten, die grijnslachend aan de kant stonden, verteld dat ze nog niet weg mochten. Het aantal busjes bleef toenemen, 17 uiteindelijk. De Brabo wouten hadden geregeld dat de gevechtseenheid die net van het Malieveld kwam waar ze tegen demonstranten hadden gemat, even om kwam rijden om te intimideren. Uiteindelijk werden twee man gearresteerd. Zij waren verantwoordelijk volgens de wouten en ze moesten mee. Duidelijk werd dat de Haagse agenten er niets van begrepen en dat er geen enkele sprake was van een nood verordening of colourverbod. Wat ze niet tegenhield om de vesten van de twee gearresteerde mannen in beslag te nemen en ze pas laat op de avond, zonder vestje, weer te laten gaan.

De eerste biker vesten zijn dus, met veel machtsvertoon, in beslag genomen. 17 busjes vol wouten om uiteindelijk twee vesten in beslag te nemen. Op bevrijdingsdag 2020 kreeg  de vrijheid van de Nederlandse bikers corona. Het is maar afwachten of die vrijheid het overleeft. En of het bij bikers blijft.
No Surrender werd in 2019 verboden maar het vonnis werd “niet uitvoerbaar bij voorraad” verklaard. Wat zoveel betekent dat ze gewoon hun vestjes konden blijven dragen tot er een definitieve uitspraak was in hoger beroep (dat nog niet gediend heeft) of zelfs in cassatie. De actie van de wouten was dus wetteloos en tegen de uitspraak van de rechter in. En de Brabo wouten hebben laten zien dat ze de wet aan hun (dienst) laars lappen en als staatscowboys gewoon eigen regels verzinnen, een noodverordening bij elkaar liegen en gewoon doen waar ze zelf zin in hebben.

De vrijheid sterft langzaam. En we staan erbij, kijken er naar en laten het gaan. De wereld die we aan onze kinderen en kleinkinderen nalaten is geen mooie wereld.
Bevrijdingsdag? Oke, 75 jaar terug van de Nazi’s. Maar vrijheid zoals vrijheid is hoeft niemand meer te vieren. Bevrijdingsdag 2020. Toen begon het serieus gesloopt te worden.
Onthoud die dag. 5 Mei 2020. De dag dat de haat vrij los gelaten werd en de vrijheid stierf aan Covid19.

Robert Hageman

Jij, ik, je kinderen, je ouders, je vrienden, kennissen. Allemaal zijn we straks verdacht. Draag je een bandana dan ben je een radikale biker. Draag je een hijab dan ben je een radikale moslim, met een petje ben je een radikale voetbal supporter. Draag je een kruisje of soortgelijk, dan ben je een radikale christen. Er was ooit een tijd dat, wanneer je een Nederlands vlaggetje op je jas zat, je een radikale onruststoker was. En zo zijn er nog wat kentekenen waarmee straks de wijkagent gaat bepalen of je radikaal bent en opgepakt moet worden. Eind 20’er jaren van de vorige eeuw begon de onderdrukking en uitroeiing van bevolkingsgroepen op de zelfde manier. Er moest ‘lebensraum’ komen voor de onderdrukkers. Dus maakten ze een masterplan en roeiden een paar miljoen mensen uit. Ook toen begon het door groepen weg te zetten als radikaal, staatsgevaarlijk, een bedreiging voor de burger. Het was een flagrante leugen maar op een dusdanig sluwe en doortrapte manier gebracht dat de meerderheid het geloofde. En gewone mensen hielpen mee om de ‘staatsgevaarlijke’ joden, communisten, zigeuners, homoseksuelen, jehova getuigen, politieke tegenstanders en ga zo maar door, aan te geven en zo te laten ‘afvoeren’.

Het begint weer. Ze zijn terug. Maar worden niet terug gefloten. De volksmenners van weleer, de sluwe propagandisten en mannetjes makers. Ditmaal beter, harder. Gesteund door de digitale wereld en gescherpt door de fouten uit het verleden. Ze lijken op ons, praten zoals wij. Ze kweekten een gevaar. En  daarna dreigen ze met dat gekweekte gevaar. En ze doen zich voor als de redders van de massa, tegen dat gevaar. Dat dus niet bestaat.

Consequent worden motorclubs gepresenteerd aan het publiek als een gevaar voor de samenleving.  Een gevaar voor de gewone werkende mens. De opinie wordt zo misvormd dat mensen die vroeger naar de mooie glimmende motoren kwamen kijken als ergens een groepje stond, er nu met een boog omheen lopen. Hun tas strak tegen hun lichaam gedrukt en hun kinderen dicht tegen zich aan.

Het is verziekt. We reageren op facebook en andere media. We zetten onze likes en dislikes, boos kijkende emoji’s en ons commentaar en we gaan verder met het dagelijks leven. We worden van alle kanten afgezeken, als criminelen gestigmatiseerd maar de doen actief niets. Afgelopen zomer was er een kans met een demonstratie van motorrijders op het Malieveld. 3500 mensen werden verwacht volgens de politie. 150 kwamen er.

biker apartheid

Gemeente Den Helder, schaam je diep!

En 200 politieagenten, dat wel. Ben je motorrijder, zo zegt de algemene opinie, dan ben je ‘bendelid’. Jouw club is een bende. Verzonnen shit die het grote publiek graag slikt. 1%’ers, ‘outlaws’ houden zich niet aan de wet en leven volgens hun eigen wetten. En steeds maar weer die eeuwige ontwrichting van de maatschappij. Door motorbendes. De onderwereld die investeert in de bovenwereld. Motorbendes.

De oorlog, de duizend maal voorspelde biker oorlog. Die nooit kwam en ook nooit gaat komen. Motorclubs zijn nooit opgezet om de maatschappij te ontwrichten. Het zijn eenvoudig groepen mensen die graag motor rijden. En dan onderling verhalen uitwisselen over hun motoren, ritten, de leukste kroegen en campings, de mooiste plekken, het lekkerste eten en uiteraard de sterke verhalen, de uitwisseling van avonturen. De symbolen die bikers dragen zijn verketterd door de mensen die er baat bij hebben bikers te stigmatiseren. De waarheid is verdraaid op een dusdanige manier dat de leek absoluut niet ziet wat nu de echte waarheid is. Het gezegde:”het staat in de krant, dan moet het wel waar zijn” wordt uitgemolken en uitgesmeerd over de lezers en kijker. Door de machthebbers worden poppetjes naar voren geschoven als mensen die het kunnen weten.

Geloof of ik schiet media

Mick van Wely, voormalig barman en drugsgebruiker. Nu  misdaad (misdadig) journalist. John v/d Heuvel, Burgemeester Wienen en vele ambtsgenoten van hem worden naar voren geschoven omdat ze bedreigd worden. Door wie? Dat komt nooit aan het licht, er zijn helemaal geen bedreigingen. Maar er wordt naar hartenlust gespeculeerd en gesuggereerd dat het motorbendes zijn die dat steeds doen. Nog nooit is er enig hard bewijs gevonden die die bedreigingen hard maak. Gegevens uit de zestiger en zeventiger jaren uit Amerika worden gebruikt om in 2019 aan te tonen dat de nederlandse motorclubs gevaarlijke bendes zijn. 40, 50 jaar oude rotzooi dus.  Het zijn geen heilige boontjes, die motorrijders. Maar wie wel? Onze regering? De kerk? De politie? Overal in de maatschappij is wel eens wat. Misdaad moet bestraft worden. Zonder twijfel. Maar er moet gestopt worden met wijzen naar motorrijders. Stoppen met het verzieken van een mooie cultuur. De NOS/NPO en de nieuwsburo’s zijn koploper als het gaat om het aanleveren van leugens. Zij zijn de uitvoerders van de massale manipulatie van de Nederlanders. En we laten het gedwee gebeuren. Niemand doet iets. We weten dat we gestuurd worden. Maar we zitten murw gebeukt en hersenloos geluld in onze stoel te wachten op de klop op de deur. Of je even wilt meekomen. Denk niet dat jij eraan ontkomt. Ook jij komt aan de beurt. Als je niet vecht voor wat je wilt moet je niet janken als alles je ontnomen wordt.

Wat is de waarde van “Broederschap”.

Ooit was broederschap een waardevol woord. Binnen clubs alleen gebruikt als je begonnen was als hangaround of wannabe. Als je dan na een flinke tijd prospect was geworden omdat de clubleden je een waardevolle toevoeging voor hun groep vonden had je, als je de prospect patches accepteerde, al een flinke bak goodwill verdiend. Dat kon soms wel een paar jaar duren voor je prospect was. En uiteraard moest je een motor rijden. Zonder motor, alleen op de belofte dat je je motor rijbewijs wilde halen, kwam je niet eens het terrein op. Wilde je bij een MOTORclub dan kwam je rijdend op je motor het terrein op. Kwam je als gast een bakkie doen dan was vaak de eerste vraag: ”wat rij je?” Was dat geen motor, dan had je een eenzame tijd.

In deze tijden lijkt het alsof broederschap als kadootje komt bij het binnenkomen van een club. Hangarounds, wannabe’s, prospects en zelfs gasten worden aangesproken als broeder. Want je hebt een zwart jassie, een motorvest en misschien zelfs een motor. Dus roepen de onwetenden, angstig om niet voor vol te worden aangezien, gelijk broer of broeder tegen iedereen die in hun omgeving rondloopt. Op elke straathoek worden motorclubs of brotherhoods (broederschappen, vaak zonder motorrijders) opgezet. Iedere mens met een idee kan ergens patches laten maken, ze verkopen en dan is er weer zo’n motorclub. Vaak begonnen door iemand die de ballen niet had om een bestaande club binnen te lopen om daar zich aan te sluiten. Of gestart door mensen die zich respectloos beter voelden dan de bestaande clubs en daarom zelf iets begonnen dat nog harder, stoerder en strakker eruit moest zien. Maar heb je geen ballen, dan gaat je dat niet lukken. Een stoere naam verzinnen, een design patch op je rug en een Vespa voor de deur.

Er zijn zelfs mensen die kopen een paar motoren, ondanks dat ze geen rijbewijs hebben en die denken dan dat ze dankzij het bezit van een motor of motoren een kaderfunctie hebben. Vette motoren in de schuur maar er geen meter op rijden. En zeg je als old school biker er wat van dat krijg je vaak een uit het hoofd geleerd lesje uit het boekje Virtual Biking for Dummies. Dan denken ze dat ze zo’n ouwe lul wel effe zullen vertellen wat biking, broederschap en beterweten is. Omdat ze dat op internet gelezen hebben. Dat “Old School” nu New School is. Dat ieder mag dragen wat hij wil, patches mag dragen wat hij wil, een club mag beginnen als hij dat wil. En dat klopt. Dat mag allemaal. Maar als je het spel wilt spelen, hou je dan aan de regels. Verdien je colours, koop ze niet. Plak je vest niet vol met allerlei patches. Hoe meer gekochte patches, hoe vreemder je er uit ziet.

Motorclub beginnen? Zorg dat je tenminste motor rijdt. En kom je voorstellen aan de clubs in je omgeving. Zo verdien je respect, stukkie bij beetje. Broederschap wordt verdiend! Altijd. Pas als je na je wannabe/hangaround/prospect tijd je full colours krijgt vanuit je club merk je wat broederschap is. Als je je full member colours echt verdiend hebt kun je trots zijn. Je broeders vertrouwen je zo dat ze jou als broeder erbij willen hebben. Ze geloven in je en willen dat laten zien door je full member te maken.

En als laatste, wordt geen patchjumper. Wordt je uit je club gezet om wat voor reden ook, GS of BS, loop dan niet door naar de volgende club om daar weer stoer te gaan doen. Wat je bij de ene club niet kon vinden, zul je bij de volgende ook niet vinden. Vaak neemt iemand die uit zijn club is gezet een bagage en een pak ellende mee dat alleen maar zwaarder wordt.
Broederschap is zo’n beetje het kostbaarste wat er is. Fuck daar niet mee. Nooit! En kap met dat “bro” en “broeder” roepen tegen ieder die een motor rijdt en een motorjas aan heeft. Back to Old School.

Een biker leert zijn leven lang leven!
Robert Hageman

Hoofdstuk 1
De Hollanders. Door de geschiedenis heen bekend als slimme, zakelijke, harde werkers. Ze schiepen zelf hun eigen land door steeds delen te omringen met dijken, het water weg te pompen met windmolens en dat gewonnen land te gebruiken voor landbouw en bewoning. Dat zelf gewonnen land gaven ze niet snel op. De Romeinen waren bang voor ze. De oude rijn was de uiterste grens tussen het land van de Hollanders en de Romeinen. Uiteindelijk verdreven die Hollanders de Romeinen uit hun waterland. Er kwamen er meer die het land veroverden en er weer uit gesmeten werden. Spanjaarden, Fransen, Britten, Noormannen, Saksen, Pruisen, uiteindelijk werden ze er allemaal uitgegooid.  De slimme Hollanders lieten niet met zich sollen. Ze bouwden in de ‘Gouden Eeuw’ een wereldrijk op (V.O.C.). Bezaten ooit New York, dat ze ruilden voor Suriname. Ze beheersten de kruidenhandel over de wereld en waren bekend als harde vechters op zee.

Nadat de tweede wereldoorlog het land in puin had achtergelaten begonnen de Hollanders met hun Geuzen mentaliteit aan de herbouw van het land. Er ontstond een geheel eigen ‘wij samen’ gevoel. Wij samen voor een nieuw Holland. Er werd gebouwd, gehandeld gewerkt en de samenhang was groot. Je was Hollander. En trots om Hollander te zijn. Erfgenamen van de Batavieren, de Geuzen, de werkers en handelslieden uit de gouden eeuw. De generaties van die tijd werkten samen aan een gemeenschappelijk doel. Een sterk Nederland. In de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw ontstond een nieuwe mentaliteit. Het land was weer opgebouwd, nu moest het onderhouden worden. Als de regering verkeerde zaken deed, werd daar door de bevolking hard tegen opgetreden. Stakingen, rellen, enorme demonstraties, de mensen van die tijd lieten zich niet piepelen. De vakbonden waren machtig en hielden de vinger aan de pols. Er ontstond een overvloed. Er werd volop geëxperimenteerd met drugs en de nieuw gewonnen volledige vrijheid. “seks, drugs & rock and roll” luidde een tijdperk in van ongekende vrijheid. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid om te doen wat je wilde en te zeggen wat je wilde zeggen. De Nederlander had hard gewerkt en was toe aan rust. De welvaart trok mensen uit andere landen aan. Gastarbeiders. En ze waren welkom. Er was werk genoeg en de zwaarbevochten welvaart was overvloedig en kon gedeeld worden met iedereen. In de jaren die volgden veranderde de samenstelling van de bevolking. De interesses voor de maatschappij veranderde. Mensen uit andere landen vermengden zich met de Hollanders. En ook die hadden andere interesses. Met de komst van de ‘gast arbeiders’ kwam ook veel andere cultuur Nederland binnen. Cultuur die we omarmden, verwelkomden en die we integreerden in ons leven.  We zakten weg in ons inmiddels gezapige veilig warme bestaan. Er was immers ruim genoeg voor iedereen. We gingen rusten op de restanten van onze glorie. We verloren onze vechters mentaliteit. We gingen niet meer dood van ouderdom maar van calorieën, cholesterol, vaatvernauwingen en hebzucht. Bijna ieder verloor zijn geuzenbloed. De genen die ons ooit wereldheersers maakten vervlakten en verdwenen. Het Hollander zijn, de onvervalste trots bleef bij een kleine sterke groep aanwezig. Maar daarover meer in het volgende deel….

 

Dusss… Je bent een vrouw. Je hele leven getrouwd. Kinderen gehad, carrière gehad. Mooi leven geleid. Nooit een bekeuring zelfs maar opgelopen. Sociaal betrokken bij je omgeving geweest, leuke vrienden en collega’s. Een model leven. Dan overlijd je man onverwacht. Hij krijgt een ongeluk en komt niet meer thuis. Na een stevige rouwperiode pak je jezelf weer op, zoals je je hele leven al gedaan hebt. Daar zit je dan. Je zoons volwassen, “de deur uit”. En je wilt niet wegdrogen achter de vitrage. Je oudste zoon rijdt naar zijn werk op de motor. Hij woont en werkt in dezelfde stad en op de motor gaat het sneller en makkelijker. Op een dag vraagt hij of je mee wilt naar het ziekenhuis, je kleinkind gaat geboren worden. Maar zijn auto is kapot dus je moet op de motor. 59 jaar en nooit op een motor gezeten. Maar, de geboorte wil je niet missen, je zoon heeft een helm meegenomen en je stapt achterop. Stevig houd je je zoon vast, die rustig en zeker door het verkeer naar het ziekenhuis rijdt. Die nacht word je kleindochter geboren. Een prachtmeisje, 8700 gram. Estrella hebben ze haar genoemd. Vroeg in de ochtend brengt je zoon je naar huis, achterop de motor. De nacht voelt anders aan. Na die ziekenhuis lucht voel je frisse lucht in je gezicht waaien. Je kunt de sterren zien. Dat is lang geleden dat je op deze tijd buiten was. En nog wel achterop de motor.

Na een half uurtje kom je thuis, neemt afscheid van je zoon en je pakt een stoel in de woonkamer. Die geboorte, dat was me wat zeg. En daarna die sterren. Je was zo één met de wereld voor een kort moment. Zouden ze er nog zijn, die sterren. Vanaf je veilige balkon kijk je omhoog naar een hemel vol met sterren. Je pakt je stoel en tot de zon opkomt blijf je genieten van de ochtendwind en de geluiden van een stad die wakker wordt. Zo’n motor… dan kom je nog eens ergens. Maar, eerst naar bed. De hele nacht wakker, een kleindochter… eerst uitrusten.

’s-Middags word je wakker van de telefoon. Je zoon aan de lijn. Alles is prima thuis en met de kleine gaat het geweldig. Haast automatisch loop je naar de keuken, zet de senseo aan, pakt een kopje uit de kast en drukt op de koffie knop. Snorrend loopt je kopje vol met koffie. Je loopt naar de deur, waar de krant op de mat ligt. Je zet je koffie op de keukentafel en slaat de krant open. Al lezend denk je nog eens terug aan de avond ervoor. Dat kleine leven, die rit op de motor, het was bijzonder. Zo’n motor zou best handig zijn. Bikers. Mensen met kinderen.Je bent dan niet meer afhankelijk en je kunt rijden en stoppen wanneer je wilt. Onder de rubriek Motorrijlessen vind je een rijschool in je buurt. Je belt, maakt een afspraak en twee dagen later zit je alleen op een motor voor je eerste motorrijles. Je geniet van elk uur, na een paar maanden doe je examen. Je slaagt. Een paar straten verderop zit een motorwinkel waar je je eerste motor koopt. 59 jaar ben je. En daar ga je.

In de winkel nog een goede helm en een mooie stevige motorjas gekocht en laarzen en een broek met reflecterende strepen. Dan ben je beter zichtbaar. Je eerste motorrit alleen is onvergetelijk. Dat gevoel van vrijheid, die motor zelf, de wind in je gezicht. De motor word je vervoermiddel. Je zoon is trots op je. Zijn moeder haalt nog even haar rijbewijs op haar 59e. Soms ga je samen met hem rijden, soms alleen. Gewoon zomaar. Rijden. Voor het plezier van het rijden. Omdat het kan. Onderweg heb je meer motorrijders ontmoet. Allemaal aardige mensen. Een stel was lid van een motorclub bij je in de stad. Een gezellige tourclub. Ze vroegen of je eens wilde komen kijken. Ze reden vaak in groepjes in het weekend. Even er tussenuit, even weg uit de sleur. Uitwaaien. Je gaat eens kijken en je ontmoet een heleboel aardige mensen die net als jij, motor rijden. Je wordt lid. Van een motor tourclub. Nu ben je ineens geen vrouw meer!

Je bent een bikerbitch. Je bent lid van een criminele organisatie volgens de minister. Die stelt dat alle motorclubs crimineel zijn. En jij als lid, bent dat dus ook. Je zit op een motor, draagt voor je bescherming een leren jas en broek en dus… zal Mc Donald je niet meer bedienen als je aan de drive-tru staat op je motor. Zullen moeders kun kinderen opzij trekken als jij eraan komt. Automobilisten zullen je zien als een gevaar, als een risico. Als je met je club gaat tanken gaan direct alle beveiligingcamera’s je richting uit. Vanzelfsprekend, aldus de minister en zijn onderdanen, handel je in drugs, wapens en andere illegale zaken. Je hebt kans, omdat je motorrijder bent, dat je doorgelicht word. Als je met je vrienden en vriendinnen op een terrasje gaat zitten zul je zien dat het om je heen erg snel leeg word. Je bent een gevaar voor de samenleving. Omdat er 60 onderzoeken lopen naar mensen die ook motor rijden dit jaar. Van de 600 000 die net als jij ook motor rijden. Als iemand lid is van het KWF of van WNF, VVD, PVV, ANWB, ABP enz.. zal als iemand de fout ingaat door de media nooit zijn lidmaatschap van zo’n organisatie genoemd worden. Maar jij bent doordat je op een motor rijdt bij voorbaat al verdacht. En nu je nog lid van een club bent geworden…..

Zo zit het in deze tijd in elkaar. Motorevenementen die jarenlang geweldige feesten waren worden afgelast of krijgen helemaal geen vergunning omdat het motorevenementen zijn. Maar de golf/audi/bmw club kan gerust 4 treffens per jaar opzetten op vliegveld Valkenburg. Dat zijn automobilisten, die zijn oke. Dansfeesten met tienduizenden bezoekers die drugs gebruiken tot ze er letterlijk bij omvallen zijn geen gevaarlijke evenementen. Feesten waarop kinderen zich letterlijk in coma zuipen, moet kunnen. Maar zit je met je kont op een motor…. Je bent een levensgevaarlijk persoon. Door die motor.
Deze vrouw bestaat echt.

Het verhaal is gemaakt omdat met motorrijders gebeurt wat er met vele groepen gebeurde. Bikerapartheid is een feit. Onze voorgangers? Werden gediscrimineerd om wat ze geloofden (joden), wat ze aten (vegetariërs), hoe ze zich kleedden(hippies, langharig werkschuw tuig werden ze genoemd), wat hun seksuele geaardheid was (homo’s) of hoe ze wilden wonen (zigeuners, reizigers). En Moslims, gewone mensen met een religie. Honderden miljoenen mensen. Beoordeeld en veroordeeld door de daden van enkelingen. Zo weet ik er nog wel een stuk of wat. Nu de motorrijders dus. Omdat ze op een motor rijden zijn ze direct verdacht. Idioten regeren dit land. Mark Rutte, onze premier zei gerust dat als je op hem stemt, je in 2014 1000 euro van hem zou krijgen. Als je werkt tenminste. Discriminatie van zieken, ouderen en werkelozen en een partij gebakken stink lucht uit die man zijn mond. Als je niks doet word je niet gehoord. En er is 1 ding dat motoren goed kunnen. Lawaai maken. We moeten ons laten horen. Maar wij zijn geen organisatoren. Wij kunnen aardig schrijven. Maar er zijn toch ergens wel mensen te vinden die een massaal protest tegen de discriminatie van motorrijders kunnen organiseren? Mocht je het eens zijn met het voorgaande, “like”deze blog dan en twitter erover of plaats hem door op Facebook of google+. De knoppen staan hieronder. Aanklikken en wie weet verspreid dit verhaal zich en motiveert het de juiste mensen om iets te ondernemen. Dan blijven wij het opnemen voor de Dutchbikers!
(Oh en met Estrella gaat het prima, ze is pas twee geworden!)

Robert Hageman.
P.S.
We kunnen vragen blijven stellen. We kunnen verongelijkt blijven over alle shit die over clubs geschreven wordt. We kunnen oeverloos boos blijven over de onterechtheid waarmee MC’s worden afgeserveerd als criminele bendes. De media en de mediageile trekpoppetjes van het O.M. blijven elkaars rug krabben. Motorclubs zijn in een positie gemanoeuvreerd dat wanneer ze protesteren, ze gelijk een cordon staatsbetaalde opgefokte gewapende vechtjassen op zich afgestuurd krijgen. Een stevig protest zou het O.M. en uiteraard de media geweldig uitkomen. Het word dan uitgelegd als :”zie je wel, we hebben het altijd gezegd, ze stellen zich buiten de wet. Outlaws dus. En gevaarlijk!” Er is geen journalistiek meer. Er zijn ruggegraatloze ‘kopieer en plak’ mannetjes die klakkeloos kopiëren en snel overnemen wat geschreven is door collega’s. Hoeven ze zelf niet te denken, voor zover een journalist nog kàn denken. Sufgestompt als ze zijn door deadlines en de druk om spektakel te publiceren. Want dat verkoopt beter dan onschuld.

Weet je, dit was ooit een geweldig land. Vol enthousiasme, ondernemerslust, plezier, moraal. Ik begrijp niet wat er verkeerd gegaan is.

Iedereen is doodsbang voor bikers gemaakt. Dat is te merken. Bikers kunnen niet eens meer op een terras zitten of gewoon rondlopen in de binnenstad. Ze denken gelijk dat we ze gaan afpersen of beroven of zo. Ze zijn doodsbang gemaakt voor bikers.

Maar als je erover nadenkt, zijn ze niet eens zo bang voor ons. Ze zijn bang voor wat bikers vertegenwoordigen voor ze. Bikers zijn niet alleen mensen die met een clubvest aan, rijdend op een motor door het leven gaan. Als ze naar bikers kijken, zien ze vrijheid. En vrijheid, daar is niks mis mee denk jij? Daar gaat het toch om? Vrij zijn?

Kijk, daar gaat het inderdaad om. Vrijheid. Maar over vrijheid praten of zelf vrijheid zijn, dat zijn twee verschillende zaken. Wat ik bedoel is dat het bijna onmogelijk is om vrij te zijn als er voor je ziel, je leven en je bestaan betaald is door de maatschappij.

Maar pas op. Vertel nooit iemand dat hij niet vrij is, dat hij geen vrijheid heeft. Want dan gaan ze zich ineens heel druk om je maken. Ze gaan schieten en propaganda tegen je maken en je rechten wegnemen om zo te bewijzen dat zij wèl vrij zijn. Natuurlijk, ze gaan met je praten en weer met je praten. Over persoonlijke vrijheid. Maar als ze een vrij persoon zien, worden ze doodsbang. En die doodsangst beste vriend, laat ze niet weg rennen.

Die aangekweekte, door propaganda ontwikkelde angst maakt ze gevaarlijk.

Levensgevaarlijk….

Je kunt hopen dat er verandering komt. Maar hopen heeft nog nooit iets tot stand gebracht. Hopen is thuis gaan zitten wachten, hopend dat ze aan jouw deur voorbijgaan. Dat een ander regelt en doet wat jij nodig hebt. Hopen is je kop op het hakblok leggen en hopen dat de beul niet met zijn bijl of zwaard zal slaan. Doen. Doen verandert zaken. Doen is actie.

 

Hou de glimmende kant boven!!
Robert Hageman.