Post Tagged ‘bro’

Wat is de waarde van “Broederschap”.

Ooit was broederschap een waardevol woord. Binnen clubs alleen gebruikt als je begonnen was als hangaround of wannabe. Als je dan na een flinke tijd prospect was geworden omdat de clubleden je een waardevolle toevoeging voor hun groep vonden had je, als je de prospect patches accepteerde, al een flinke bak goodwill verdiend. Dat kon soms wel een paar jaar duren voor je prospect was. En uiteraard moest je een motor rijden. Zonder motor, alleen op de belofte dat je je motor rijbewijs wilde halen, kwam je niet eens het terrein op. Wilde je bij een MOTORclub dan kwam je rijdend op je motor het terrein op. Kwam je als gast een bakkie doen dan was vaak de eerste vraag: ”wat rij je?” Was dat geen motor, dan had je een eenzame tijd.

In deze tijden lijkt het alsof broederschap als kadootje komt bij het binnenkomen van een club. Hangarounds, wannabe’s, prospects en zelfs gasten worden aangesproken als broeder. Want je hebt een zwart jassie, een motorvest en misschien zelfs een motor. Dus roepen de onwetenden, angstig om niet voor vol te worden aangezien, gelijk broer of broeder tegen iedereen die in hun omgeving rondloopt. Op elke straathoek worden motorclubs of brotherhoods (broederschappen, vaak zonder motorrijders) opgezet. Iedere mens met een idee kan ergens patches laten maken, ze verkopen en dan is er weer zo’n motorclub. Vaak begonnen door iemand die de ballen niet had om een bestaande club binnen te lopen om daar zich aan te sluiten. Of gestart door mensen die zich respectloos beter voelden dan de bestaande clubs en daarom zelf iets begonnen dat nog harder, stoerder en strakker eruit moest zien. Maar heb je geen ballen, dan gaat je dat niet lukken. Een stoere naam verzinnen, een design patch op je rug en een Vespa voor de deur.

Er zijn zelfs mensen die kopen een paar motoren, ondanks dat ze geen rijbewijs hebben en die denken dan dat ze dankzij het bezit van een motor of motoren een kaderfunctie hebben. Vette motoren in de schuur maar er geen meter op rijden. En zeg je als old school biker er wat van dat krijg je vaak een uit het hoofd geleerd lesje uit het boekje Virtual Biking for Dummies. Dan denken ze dat ze zo’n ouwe lul wel effe zullen vertellen wat biking, broederschap en beterweten is. Omdat ze dat op internet gelezen hebben. Dat “Old School” nu New School is. Dat ieder mag dragen wat hij wil, patches mag dragen wat hij wil, een club mag beginnen als hij dat wil. En dat klopt. Dat mag allemaal. Maar als je het spel wilt spelen, hou je dan aan de regels. Verdien je colours, koop ze niet. Plak je vest niet vol met allerlei patches. Hoe meer gekochte patches, hoe vreemder je er uit ziet.

Motorclub beginnen? Zorg dat je tenminste motor rijdt. En kom je voorstellen aan de clubs in je omgeving. Zo verdien je respect, stukkie bij beetje. Broederschap wordt verdiend! Altijd. Pas als je na je wannabe/hangaround/prospect tijd je full colours krijgt vanuit je club merk je wat broederschap is. Als je je full member colours echt verdiend hebt kun je trots zijn. Je broeders vertrouwen je zo dat ze jou als broeder erbij willen hebben. Ze geloven in je en willen dat laten zien door je full member te maken.

En als laatste, wordt geen patchjumper. Wordt je uit je club gezet om wat voor reden ook, GS of BS, loop dan niet door naar de volgende club om daar weer stoer te gaan doen. Wat je bij de ene club niet kon vinden, zul je bij de volgende ook niet vinden. Vaak neemt iemand die uit zijn club is gezet een bagage en een pak ellende mee dat alleen maar zwaarder wordt.
Broederschap is zo’n beetje het kostbaarste wat er is. Fuck daar niet mee. Nooit! En kap met dat “bro” en “broeder” roepen tegen ieder die een motor rijdt en een motorjas aan heeft. Back to Old School.

Een biker leert zijn leven lang leven!
Robert Hageman

Advertenties

Overal beginnen mensen, soms zelfs zonder motorrijbewijs, meestal zonder enige ervaring,  een MC. Ieder vind dat hij of zij het “recht” heeft om een MC te beginnen. T-Shirts met MC clublogo’s worden vrij verkocht. Ieder noemt je “BRO”, zelfs als je ze nog nooit gezien of gesproken hebt. Want, zo denken helaas veel wannabees, als je een motorjasje aan hebt is ieder die ook zo’n jasje of een motor heeft jouw “BRO” (afkorting voor Brother Ned: broeder) Er is immers geen “raad” meer en dan mag alles zeggen de “bro brullers”. We zijn eigenlijk radeloos dus. Op elke straathoek ontstaan clubjes die zich onbeschaamd MC noemen. Ze vinden dat ze geen toestemming nodig hebben. Ze trekken zelf aan wat ze zelf willen zeggen ze. En spugen zo op het respect voor Bikers en het motorleven. En nergens meer mensen om ze te corrigeren en ze uit te leggen hoe je een club start. Een stoere patch op de rug, MC ernaast en hoppaaa een nieuwe “broederschap” of MC is geboren. Het wordt gewoon gedaan zonder enige vorm van respect voor de leefwijze, de bikerwereld en respect voor Old School Bikers. Burgermannetjes rijden op de fiets of op de scooter of zelfs in het openbaar vervoer met MC patches op de rug. En ze vinden het nog volkomen normaal ook. Ze zijn bereid je aan te vallen als je er wat van zegt.

Wat opgebouwd is en VERDIEND werd door vele generaties mannen in de afgelopen pakweg 60 jaar, wordt binnen een paar seconden gekopieerd en respectloos vertrappeld. Onthoud, vele goede mannen zijn gestorven voor hun colours, respect en broederschap. In deze tijd denken teveel mensen dat, als ze MC op hun rug naaien en plaatjes over broederschap op hun facebook zetten, ze zijn zoals die echte mannen die de Biker broederschap hebben opgebouwd. Maar je wordt pas getaand als je lang en ver gereisd hebt!

Je word pas “Bro” als je elkaar door en door kent. Je word pas Biker als je het Bikerleven elke dag leeft. Als je dromen over verten en de horizon nooit stoppen. De laffe sloopacties van de overheid zullen door gaan. Enorme kindermisbruik clubs zoals de kerk, jehova getuigen, jeugdzorg, politiek, artiestenburo’s kunnen gewoon hun gang gaan. Maar een traditionele levenswijze, een old school generatie staat op het punt om “wettelijk” uitgeroeid te worden. De parallel met de 30’er en 40’er jaren is snel getrokken. De bikerapartheid is een feit. Er word zelfs gesproken over een wet die clubs verbied als een burgemeester dat nodig vind. Dan moet je als club gaan aantonen met een dure rechtszaak dan je geen criminele club bent. Je bent binnenkort schuldig tot jij je onschuld kunt bewijzen. Bikers worden met grof geweld van hun bed gelicht waarbij alles gesloopt wordt. De sensatiegeile haarloze persratten zijn vooraf ingelicht zodat het breeduit op TV en in de kranten zal komen. Het Openbaar Ministerie (O.M.) is geen instantie. Het is een secuur gebouwd wapen van de witte boorden. Een gekloond en gehersenspoeld leger, gemaakt om vrijheid te slopen. Denk na! Wat voor wereld laat je na aan je kinderen en kleinkinderen? Samenwerking is de sleutel. Control-Alt-Delete is nodig voor de motorwereld overal.

We wensen ieder wijsheid, twee vuisten in de wind en een altijd volle tank.
Robert Hageman

 

We lazen de woorden van onze vriend en broeder Michael Green van TBM Scandinavië. Ook Dutchbikers schreef al vaak over de dringend gewenste samenwerking van clubs. Samenwerken in plaats van je laten afslachten door marionetten van de staat, gedresseerde persmuskieten en trekpoppetjes van het O.M. We geven, met zijn toestemming, een vrije vertaling van zijn woorden. Het origineel (Engels) staat eronder.

MIJN WOORDEN.
2017 is een klotenjaar geweest voor veel MC clubs over de hele wereld. En WAAROM?
Omdat veel clubs het naar de kloten geholpen hebben en daarmee regeringen het gereedschap en de macht hebben gegeven om de Broederschap en het Recht Om Vrij Te Zijn te vernietigen. Als we niet stoppen elkaar aan te vallen, als we ons niet VERENIGEN, zal de MC wereld zoals we die kennen binnen een paar jaar verdwenen zijn. Laat de OLD SCHOOL terugkomen. Laten we de codes van EER en RESPECT terugbrengen. Laten we HET ECHTER BIKERLEVEN terug brengen en DE VREDE TUSSEN ALLE CLUBS. ONZE GROOTSTE VIJANDEN ZIJN DE OVERHEDEN die (onze) vrijheid verkopen als iets bedreigends. Als we niet gaan SAMENWERKEN, geven we ze elke keer meer redenen en aanleidingen om te VERNIETIGEN waar we in geloven en waar we voor RIJDEN en voor LEVEN. Het is tijd voor de OUDE GENERATIE binnen iedere club om OP TE STAAN en VAN ZICH TE LATEN HOREN. Om de nieuwe generatie TE LATEN ZIEN WAAR HET VERDOMME ALLEMAAL OM GAAT OM EEN BROEDER EN BIKER TE ZIJN.
Laat 2018 het jaar zijn waarin we samen het tij keren en waarin DE OUDE WAARDEN EN DE OORSPRONKELIJKE MANIEREN VAN LEVEN die we allemaal willen, terug komen.

Merry Christmas & Happy New Biker Year.

L&R

Michael Green
Spokesperson, TBM SCANDINAVIA

Michael Green

“SPEAKING OUT.

2017 has been a terrible year for many MC Club’s around the World. And WHY?
Because many Club’s have fucked it up and given Government’s around the World the tools and more power to destroy the life of Brotherhood and Ride To Be Free. If we don’t STOP fighting each other and UNITE our MC World will be totally destroyed within a few years from NOW.
Bring back THE OLD SCHOOL, bring back the code of HONOR and RESPECT, bring back the REAL BIKER LIFE and BRING BACK THE PEACE BETWEEN ALL CLUBS. Our BIGGEST ENEMIES ARE THE GOVERNMENT’S, and as long as we can’t and won’t UNITE and WORK together – we only will provide more tools for them to DESTROY what we believe in and LIVE and RIDE for. Time for the OLD GENERATION in every Club to STAND UP & STEP FORWARD, and show the NEW GENERATION WHAT THE FUCK IT’S ALL ABOUT BEING A TRUE BROTHER & BIKER. Let 2018 be the year where we together can turn it around and bring THE OLD TIMES BACK – JUST THE OLD WAY WE ALL LOVE IT.

Merry Christmas & Happy New Biker Year.

L&R

Michael Green
Spokesperson, TBM SCANDINAVIA

 

Herinneringen van Rob Zwerver. Ingezonden.

Vandaag een stukkie ter herinnering van mijn Bro Jack. Ik leerde hem kennen in de 70’er jaren in Den Haag. Zijn eigen naam was John Meier.jack Omdat hij toen al graag Jack Daniëls dronk werd zijn bijnaam al gauw Jack.  Hij woonde op het Haagse Regentesseplein. We raakten bevriend, zopen wel eens wat, deelden wat we hadden. Het leven was geen vetpot in die tijd. We aten vaak uit containers met vers brood die ’s-nachts door bezorgdiensten van HUS bij winkels werden neergezet. Ook melk, yoghurt en dat soort dingen kwamen vaak uit soortgelijke containers. Als we een mazzeltje hadden zat er soms zelfs een kratje bier in. Leven was simpel. Echt zware drugs waren er nog niet veel. Beetje blowen, soms een trippie LSD. En om meer te kunnen genieten van het weekend was er speed. We hadden overal vrienden en kennissen en konden overal crashen. Net zoals velen ook bij ons konden crashen. Mijn zolderkamer leek af en toe wel het Damrak met al die slapers. heinekenIk reed op alles wat twee wielen en een motor had. Brommers (Puch, Mobylette, Vespa, Kreidler, Yamaha, Garelli, Zundapp, Batavus). Motoren (JAWA/HONDA/BSA/BMW) en zelfs een Solex (reed 70, dat gekke ding!)

Tussen Jack en mij ontstond een goede stevige vriendschap. We waren verschillende mensen maar konden het samen goed vinden. Jack was wat opvliegend, beresterk en had soms een kwaaie dronk over zich. Ik was beresterk, overdenkend/berekenend en een geboren optimist. Zoals ik gek was op Den Haag, trok Jack vaak naar Amsterdam. Hij kwam daar in die tijd bij een motorclub. Soms ging ik mee, als er knaken waren, meestal bleef ik dus in Den Haag. In de loop der jaren trok Jack vaker naar die motorclub en uiteindelijk vertrok hij naar Amerika om daar op de motor het land te gaan ontdekken. Internet was er niet dus we verloren het contact. Tot hij soms ineens compleet onverwacht en onaangekondigd op de stoep stond. incaOp zoek naar eten, een plek om te crashen. En dat was er voor hem bij mij altijd. Zonder vragen, zonder tijdslimiet. Als hij er was, was het altijd oke! Hij vond rust en veiligheid bij mij in huis en was er eigenlijk onvindbaar. Op zijn borst had hij een 666 tattoo laten zetten. En op zijn rug “stay true to who you are” en op zijn linker schouder een kopje van een Inka krijger. Ik heb vanwege onze broederschap later dezelfde Inca tattoo laten zetten op dezelfde plaats. Jack reisde veel. Voor zijn werk. Hij leek knaken genoeg te hebben, wat voor werk hij deed liet hij zich nooit over uit. En ik kon wel raden maar stelde nooit vragen. In de loop der jaren zat hij vaak in Canada en overal in de USA. Soms trof ik hem in Amerika als ik er zelf op reis was. Prachtmomenten! Die inmiddels getaande kop kon geweldig smakelijk lachen. Een hug werd al snel ademtekort, beresterk als hij nog steeds was. Zo was alles zoals steeds. Broederschap, geen gezeik, geen vragen. Onderdak, eten en drinken. Avonturen, lachen, samen uit, altijd samen thuis. Knokken als het nodig was, je niks door niemand laten vertellen, je nooit laten piepelen. We hebben in die tijd behoorlijk wat flessen Jack Daniëls gezopen en er zijn aardig wat kilootjes ribs door gegaan. Al toen spareribs hier nog volledig onbekend waren, lagen ze als Jack in Nederland was, gemarineerd in bruine suiker, citroen, ketjap, ketchup en Jack Daniëls, op de BBQ.

Een aantal jaren terug stond hij weer voor de deur. Ik had net een nieuwe laptop en hij ging niet vaak met computers om. Hyves was toen de hype in Nederland. Hij maakte samen met mij een Hyves account aan en zelfs een Gmail adres. dsc_0010Hij zat vaak op die laptop en kreeg zelfs Gmail. Aangezien dit alleen vanuit mijn huis gebeurde, zat aan alles wat hij deed mijn IP adres vast. Ik weet nog steeds niet wat voor werk hij deed maar ik heb er wel wat gezeik mee gehad. Door dat IP adres. Ik ga er verder niet op in. Want Jack is er niet meer. Toen hij weer terug was in USA heeft hij een ongeluk gehad. Hij is zittend op zijn motor tegen een over de weg hangende ijzeren paal gereden. Hij knapte op nadat hij een tijd in het ziekenhuis had gelegen. Hij kwam er weer uit, is nog een keer hierheen gekomen en na een paar weken vertrokken. Duitsland dit keer. Dat was de laatste keer dat ik Jack zag. Vanuit Duitsland heb ik een paar jaar terug een envelop gekregen. Daarin een blaadje waarop stond: “Das ist für Sie. Von Jack. Jack fährt nun mit Chapter 13.” In de envelop een 1% ring, de ring die hij altijd droeg. Aardig beschadigd, gekrast maar inderdaad Jacks ring. Er stond geen afzender op dus ik heb nooit vragen kunnen stellen. De dag dat ik dit briefje kreeg was 13 September. En dat beschouw ik daarom maar als zijn sterfdag. Vandaag dus denk ik aan mijn Bro Jack. Ik heb alleen goede herinneringen aan hem. En dat is wat hij geworden is. Een goede vriend, een bro waar ik altijd op kon rekenen werd een uitstekende herinnering. Normaal altijd Jack Daniëls op deze dag. Maar nu, voor het eerst, geen fles in huis. Met dank aan Rutte en zijn (be)rovers. De herinnering blijft. Door dit schrijven is het nu ook een stukje van jouw herinnering geworden.

Hou de glimmende kant boven!

Robert Hageman

Stuk geschreven door Rob Zwerver, Jack was zijn vriend en het is zijn herinnering.

“Bro”. (Afkorting van “Brother”) Een woord dat veel te gemakkelijk word rondgestrooid.

Het woord Bro of Brother wordt behoorlijk misbruikt in de motorwereld in deze tijden. Het lijkt wel dat wanneer je een motor koopt of wanneer je denkt een motor te gaan kopen en je alvast een stoer leren jack hebt, dat iedereen ineens je “bro” is geworden. Sommigen noemen het Broederschap als je de wind op twee wielen deelt. Sommigen hebben het over Broederschap als ze een paar straten rond rijden met elkaar.

Maar wat is nou echt “Broederschap”?

Image

Er zijn broeders in Christus. Broeders in Vrijmetselaar tempels. Speciaal getrainde militaire eenheden vormen vaak een broederschap tussen de leden van de groep. Mariniers bijvoorbeeld, zijn meer dan de som van hun persoonlijkheden. Ze worden meer dan een team. Ze worden Broeders. Volkomen aan elkaar toegewijd. Tot aan het geven van hun leven voor elkaar als het nodig is. Mannen die samen gestreden hebben vormen dusdanig unieke vriendschappen dat ze elkaar Broeder gaan noemen. Niet minder toegewijd dan andere Broederschappen, is er binnen de motorrijders wereld een sterke band tussen diegenen die elkaar Bro (Brother) noemen.

Wat is een Brother in de MC wereld?

Als je eenmaal door de hangaround periode heen bent, hebben de leden van de club je gedrag, houding, toewijding, inzet en trouw ervaren. Als je werkelijk door deze periode heen bent gekomen kun je gevraagd worden om prospect te worden. In die tijd word je kritischer bekeken. Jij en de andere mensen binnen de club kijken of je geschikt bent om deel van de club zelf uit te maken. Of je de anderen net zo als Broeders kunt accepteren als ze jou accepteren en Broeder kunnen gaan noemen. Kun je jezelf zo inzetten voor de anderen als je voor je eigen vlees en bloed zou doen? Vaak is het zelfs een hechtere band dan familie. De mensen die jij Broeder noemt worden deel van jouw familie, net zoals jij deel van hun familie wordt.

Een vaak gebruikte uitspraak binnen de motorwereld is “ik ben mijn broeders hoeder”. Dat betekent dat je hem zult ondersteunen en helpen wanneer en waar nodig. Al moet je je motor verkopen om hem te helpen, je baan opzeggen om hem te helpen. En, in sommige gevallen hebben broeders zelfs dingen gedaan waarvan ze wisten dat ze erdoor in problemen kwamen. Maar ze deden het om een broeder te helpen.

Image

Met al die toewijding is het ook zo dat je een Broeder nooit iets drastisch zou vragen zonder een hele goede reden. Broeders kunnen van mening verschillen maar ze zullen elkaar altijd respecteren en elkaar met respect behandelen.

Bedenk dus dat als je niet echt veel ervaring hebt met mensen van de wat serieuzere motorclubs, dat ze het woord Brother of Bro uiterst serieus nemen. En dat ze dat woord alleen gebruiken als teken van respect naar hun eigen club, hun members en elke groep/persoon waar ze dat respect ook voor hebben.

Het kan voorkomen dat wanneer een club of clublid hoort dat het woord Bro of Brother lichtvaardig gebruikt word, er een wat harde “opvoedingsles” gegeven word aan die persoon die het woord zo gemakkelijk gebruikte.

Dus als je de volgende keer iemand Brother of Bro noemt, bedenk dan waarom je dat doet. Toewijding? Of wil je gewoon cool klinken en meedoen?

Feesboek…

Ik stop ermee. Sinds 2008 heb ik een Feesboek. In het begin gebruikte ik het niet zo vaak. Was meer voor Amerikaanse schoolkinderen. Maar in de afgelopen jaren kwam ik er vaker en kreeg 584 “vrienden” . Iedereen wilde mijn “feesboekvriendje” zijn. En waarom? Zodat je plaatje bij mij zichtbaar was en het mijne bij jou? Net als bij Hyves?  Beste lezert… ik ben een volwassen vent. 58 jaar. 2x getrouwd. 4 kinderen, 4 kleinkinderen. Heb de wereld een paar keer rondgereisd. Rijdend meestal. Doelloos rijdend, zomaar ergens heen. Door de Californische woestijn, in de bergen van canada, door bijna alle europese landen. Ik heb enorm veel mensen leren kennen. En ik kan je prachtige verhalen vertellen. Wie veel reist kan veel verhalen. Mijn opa, die zeeman was, had dit als lijfspreuk. Mijn bijnaam is “Zwerver”. Een paar Amerikanen konden dat niet uitspreken en noemden me “Hobo”, de Amerikaanse vertaling van Zwerver. Ze deden met mijn naam wat ze met alles deden, als ze het niet begrijpen veranderen ze het tot iets wat ze wel begrijpen. Ze doen geen moeite om iets of iemand te leren kennen en te respecteren.

FacebookfriendsPrecies feesboek. Veel vriendjes hebben, dat maakt je kennelijk iemand. En op Feesboek kun je je eigen persoonlijkheid ook nog wat aanpassen. Niemand ziet je immers. Je bent gereduceeerd tot een plaatje in iemands plaatjescollectie. Ik heb volwassen mensen gezien die elkaar verbaal afmaakten op feesboek. Iets wat ze nooit zouden doen als ze tegenover elkaar zouden zitten en zouden praten. Ik heb enorme ruzies zien ontstaat omdat een digitale vriendschap werd verbroken. Je plaatje werd weggehaald. In 2013 zo’n beetje de ergste belediging die je iemand kan geven, zo lijkt het. Onlangs verwijderde ik van de 584 “vrienden” er 350 in 1 dag. Mensen die ik nooit had gesproken. De resterende 230 ken ik. Vaag. 95% ben ik nog nooit bij thuis geweest. Heb ik nog nooit een biertje mee gedronken of ken ik “via via”. Sommigen zie ik 1 of 2x per jaar. Kennissen dus. Geen vrienden. Ik heb weinig vrienden. Echte vrienden bedoel ik. Mensen die ik al jaren ken en die ik blindelings de bescherming van mijn rug en kinderen zou toevertrouwen. De paar mensen die ik dusdanig ken en vertrouw dat ze dat ook bij mij zouden doen zijn zeldzaam. Ze noemen me Brother of broertje. Zelfs een paar vrouwen die echte vrienden zijn. Zonder dat ze bloedverwanten zijn, zijn ze toch familie.

Feesboek. Het voegt niks toe aan mijn leven. Integendeel. De tijd die ik achter de PeeCee zit kan ik ook op het zadel zitten. De mensen die opduiken als plaatjes, kan ik ook in het echt tegenkomen.  Het digitale respect of vaak ook disrespect kan ik beter face to face krijgen.  De meesten spreek ik alleen als ze in de shit zitten en eruit moeten. Mijn vrienden weten me dan buiten feesboek om ook wel te vinden, de rest moet zijn/haar eigen shit oplossen. Dat is een enorm nadeel als je problemen zo vaak oplost als ik doe. Mensen onthouden dat en de volgende keer als ze weer in de shit zitten komen de terug bij me. “Je hielp me vorige keer ook zo goed, kun je de shit waar ik in ben gekomen weer voor me oplossen?”

Feesboek. Eind van deze maand gaat ie definitief dicht.  Ik kap ermee. Ik ga de weg weer op. Paden maken, zodat anderen die ook kunnen volgen. De wereld met eigen ogen weer zien in plaats van achter een beeldscherm. Beste digivrienden, ontvriend me. En beste echte vrienden, jullie weten me te vinden. En ik weet jullie te vinden.

Met dank aan de redactie van Dutchbikers, dat ik dit mocht plaatsen hier.