Post Tagged ‘digifriends’

Feesboek…

Ik stop ermee. Sinds 2008 heb ik een Feesboek. In het begin gebruikte ik het niet zo vaak. Was meer voor Amerikaanse schoolkinderen. Maar in de afgelopen jaren kwam ik er vaker en kreeg 584 “vrienden” . Iedereen wilde mijn “feesboekvriendje” zijn. En waarom? Zodat je plaatje bij mij zichtbaar was en het mijne bij jou? Net als bij Hyves?  Beste lezert… ik ben een volwassen vent. 58 jaar. 2x getrouwd. 4 kinderen, 4 kleinkinderen. Heb de wereld een paar keer rondgereisd. Rijdend meestal. Doelloos rijdend, zomaar ergens heen. Door de Californische woestijn, in de bergen van canada, door bijna alle europese landen. Ik heb enorm veel mensen leren kennen. En ik kan je prachtige verhalen vertellen. Wie veel reist kan veel verhalen. Mijn opa, die zeeman was, had dit als lijfspreuk. Mijn bijnaam is “Zwerver”. Een paar Amerikanen konden dat niet uitspreken en noemden me “Hobo”, de Amerikaanse vertaling van Zwerver. Ze deden met mijn naam wat ze met alles deden, als ze het niet begrijpen veranderen ze het tot iets wat ze wel begrijpen. Ze doen geen moeite om iets of iemand te leren kennen en te respecteren.

FacebookfriendsPrecies feesboek. Veel vriendjes hebben, dat maakt je kennelijk iemand. En op Feesboek kun je je eigen persoonlijkheid ook nog wat aanpassen. Niemand ziet je immers. Je bent gereduceeerd tot een plaatje in iemands plaatjescollectie. Ik heb volwassen mensen gezien die elkaar verbaal afmaakten op feesboek. Iets wat ze nooit zouden doen als ze tegenover elkaar zouden zitten en zouden praten. Ik heb enorme ruzies zien ontstaat omdat een digitale vriendschap werd verbroken. Je plaatje werd weggehaald. In 2013 zo’n beetje de ergste belediging die je iemand kan geven, zo lijkt het. Onlangs verwijderde ik van de 584 “vrienden” er 350 in 1 dag. Mensen die ik nooit had gesproken. De resterende 230 ken ik. Vaag. 95% ben ik nog nooit bij thuis geweest. Heb ik nog nooit een biertje mee gedronken of ken ik “via via”. Sommigen zie ik 1 of 2x per jaar. Kennissen dus. Geen vrienden. Ik heb weinig vrienden. Echte vrienden bedoel ik. Mensen die ik al jaren ken en die ik blindelings de bescherming van mijn rug en kinderen zou toevertrouwen. De paar mensen die ik dusdanig ken en vertrouw dat ze dat ook bij mij zouden doen zijn zeldzaam. Ze noemen me Brother of broertje. Zelfs een paar vrouwen die echte vrienden zijn. Zonder dat ze bloedverwanten zijn, zijn ze toch familie.

Feesboek. Het voegt niks toe aan mijn leven. Integendeel. De tijd die ik achter de PeeCee zit kan ik ook op het zadel zitten. De mensen die opduiken als plaatjes, kan ik ook in het echt tegenkomen.  Het digitale respect of vaak ook disrespect kan ik beter face to face krijgen.  De meesten spreek ik alleen als ze in de shit zitten en eruit moeten. Mijn vrienden weten me dan buiten feesboek om ook wel te vinden, de rest moet zijn/haar eigen shit oplossen. Dat is een enorm nadeel als je problemen zo vaak oplost als ik doe. Mensen onthouden dat en de volgende keer als ze weer in de shit zitten komen de terug bij me. “Je hielp me vorige keer ook zo goed, kun je de shit waar ik in ben gekomen weer voor me oplossen?”

Feesboek. Eind van deze maand gaat ie definitief dicht.  Ik kap ermee. Ik ga de weg weer op. Paden maken, zodat anderen die ook kunnen volgen. De wereld met eigen ogen weer zien in plaats van achter een beeldscherm. Beste digivrienden, ontvriend me. En beste echte vrienden, jullie weten me te vinden. En ik weet jullie te vinden.

Met dank aan de redactie van Dutchbikers, dat ik dit mocht plaatsen hier.