Post Tagged ‘elke dag’

Stoer! Als je een motor onder je reet hebt ben je stoer! Een badass, toughguy, steelman! Of je nou 1 keer per jaar een rondje om de wijk rijdt of elke dag door weer en wind op je bike, maakt niet uit. Je hebt een motor en je bent een badass. Je draagt dan ook nog eens een leren jassie, paar speldjes erop, laarzen (ow…laarzen, da’s helemaal  vet stoer!) en (jaja) een stoerbandana om je hoofd. En je bent klaar voor de grote uitdaging. JIJ ben een biker! Stoer, sterk en keihard. Maar… niemand die het ziet als je niet op je motor zit. Op je werk, op kantoor, de collega’s, de kantinemeisjes en de mensen uit het magazijn, niemand die ziet dat jij zo’n “toughguy” bent.  Als je al tattoo’s hebt, komen die meestal niet onder de mouwen van de overhemd of colbert uit en dan nog, tattoos heeft iedereen tegenwoordig. Maar een motor…. Dan ben je stoer.

Dus start je een Feesboek!! Ehhh pardon, facebook. En daar zet je dan foto’s van jou op je motor. Op stoere plekken. Op een terras met andere stoere motorrijders. Of, als je durft, op een bikerfeest of op de big twin in rosmalen, in de hal waar de clubs komen.  En… je verzamelt allemaal stoere kreten die anderen gemaakt hebben. En die ga je “liken” en delen. Supportkreten van allerlei clubs zet je op je peesboek. En posters van bikerparties en foto’s van tattoos. Jij laat zo even aan je hele groep stropdas vrienden zien wie jij bent.  Je bent stoer want je kreten zeggen stoere dingen, je hebt vrienden bij clubs want je hebt foto’s van clubs gedeeld. Je hebt een hele peesboek vol met bewijzen die je een soort publieke toughguy maken. Want op je peesboek is het duidelijk. “You dont’t give a shit” “Fuck everyone” of “if you don’t like my attitude, you can unfriend me” . IK BEN STOER, ONAFHANKELIJK EN DAT ZEG IK OP PEESBOEK!

SHIT! BULLSHIT! Al dat stoere gezeik op die sociale media maken je nooit wat je wilt zijn. Wie je bent leef je, ben je, adem je, pis en scheit je. Je eet, drinkt en ademt wie je bent. Als je binnenkomt word je herkend door medemensen die leven als jij. Zonder woorden, zonder kreten, zonder patches en zonder speldjes. Hell, je hoeft er niet eens een motor voor te hebben. Al dat geblèr over stoerheid op peesboek, dat gebrul in de ruimte, met plaatjes laten zien wie je denkt dat je bent… gebakken lucht! De hele virtuele wereld mag, nee moet lezen wat je doet.  Maar beste vriend(in), ben je echt wie jij zegt dat je bent? Ben je die keiharde die op je peesboek staat?  Of gooi je jouw tegenstander dood met kreten en stickers.  Is het van levensbelang om steeds je peesboek vol te smijten met allerlei kreten die je op je werk of in de supermarkt niet zou gebruiken? Moet je daar creëren wie je had willen zijn. Moet je jezelf als etalagepop, als karikatuur aanbieden op allerlei sociale media? Of kun jij gewoon zijn wie je bent. Jezelf zijn, zonder brallerig geschreeuw en patserige plaatjes. Is dit de nieuwe wereld?  Een wereld van plaatjes en stoere spreuken. Word je straks afgerekend op hoeveel spreuken en plaatjes je in je leven had? Of word je afgerekend op wie je werkelijk was en wat je daadwerkelijk hebt gedaan. Volg jij wegen of maak jij je eigen paden?

Je peesboek vol stoere kreten, je staat geweldig voor lul zeg.  Doe gewoon. Wees jezelf, geen opgeblazen karikatuur van wie je had willen zijn.

Je kunt nooit vliegen als een adelaar, als je geen adelaar bent.

Al eerder zond ze een stuk in waarin haar gedachten over de (motor) wereld. Opnieuw kreeg de redactie een “Bella” artikel. Lees en kijk mee door de ogen van een moeder naar de (motor)wereld.

bella rijd trike, dit is dus een trike.De laatste tijd hoor en lees ik veel over criminele motorbendes.  Sjonge, het  woord alleen al. Het is alweer jaren geleden dat ik voor de maatschappij een  degelijke huisvrouw met kinderen was. Huisje boompje beestje weet je wel en  vooral  overal inpassen en aanpassen. Mijn grote mond en eerlijkheid werd me  vaak verweten.  De gedwongenheid van vooral niet links en niet rechts uit  de ban springen, maakte me depressief.  Mijn drang naar vrijheid in  levenstijl en zijn wie je  bent, was groot. Ik begreep de afstandelijkheid en de schijnheiligheid niet. Men sloeg elkaar de koppen in en de andere dag ging men arm in arm naar de markt. Waar was de logika hiervan? Mensen zwoeren elkaar eeuwige vriendschap, maar bij het minste geringste keerde het tij. Zomaar,..van de ene op de andere dag. Dat was het leven peperde ik mezelf elke dag in en dat had ik maar te accepteren. Wat een kutleven. Een saai, deprimerend kutleven was het. Ja ik zeg kut. Errug he. Niet echt passend in de ge-etiketteerde zogenaamde “beschaafde” wereld. Een wereld waarin men lacht tegen je en achter je rug om wordt gelult. Een wereld waar je als vrouw zijnde moet oppassen met wat je voor kleding draagt zodat er niemand in je kont knijpt. Tenzij je dat zou willen natuurlijk. 😉 Een wereld zonder echt respect voor elkaar. Schijnrespect, dat wel. Als je het toneel meespeelt en je denkt …what the fuck….

Ik heb moeders met schoenen naar hun kids zien gooien. Ik heb mannen hun vrouwen in elkaar zien slaan. Allemaal mensen uit de zogenaamde betere kringen. Ik heb ze wit poeder zien snuiven en zien zuipen als gekken. Allemaal mensen met stropdassen en galajurken. Ik heb ze zien pillen slikken . Ik heb ze horen liegen en bedriegen voor geld en nog meer geld. Ik zag ouders hun kroost negeren voor zakendiners waarvan ze stinkend naar drank weer terug kwamen. De ene chanteerde de andere met papieren die er niet om logen. Ik heb ze naar de hoeren zien gaan en ik heb de hoeren zien komen. Allemaal getrouwd en degelijke zakenmannen die het hadden gemaakt in de maatschappij. Ik begreep die wereld niet en ik zal hem nooit kunnen begrijpen.

Door omstandigheden kwam ik bij een stel motorrijders terecht. Stoere kerels, met tattoos en baarden. Gekleed in leer en spijkerstof. Mannen met lange haren en een bike onder hun reet. Nou heeft een bike me altijd al geinspireerd. Met 16 was ik de eerste meid in het dorp op een brommer. Zo een honda 50cc met versnellingen. Knalgeel was dat ding. Toen was ik in principe al tuig zogezegd. Later reed ik op motors. Zonder rijbewijs, what the fuck!?  In die tijd keek de politie niet zo nauw. Anyway,….mijn contacten met de zogenaamde motorbendes waar de gelikte maatschappij het de laatste tijd zo over heeft, werden uitgebreid met meer en meer brothers en sisters. Ja, ik mag ze brothers noemen. Want het zijn mijn broeders geworden en ook mijn sisters. Dat met alles wat het inhoud, want ik ben vrij. Ik ben vrij om te zeggen wat ik wil, zonder raar bekeken te worden als een of ander asociaal. Ik ben vrij om de waarheid te zeggen en ik ben vrij om te zijn wie ik ben. Er heerst respect en loyaliteit. Een woordenwisseling wordt uitgepraat en men naait elkaar geen oor aan. Ik hoef geen angst te hebben om door een onverlaat in mijn kont geknepen te worden en ik hoef me ook niet anders voor te doen dan ik ben. Men gaat en staat er voor elkaar en men geniet van de kleine dingen in het leven. Ik hoef niet elke zondag op visite, als ik een maand later kom is dat net zo goed en ben ik net zo welkom. Kinderen kunnen spelen en ravotten en hoeven niet in het gareel. Men is eerlijk en men weet wat men aan elkaar heeft. Een ding hebben mijn brothers en sisters allemaal met elkaar gemeen en dat is de bike. Zelf rij ik geen bike meer, maar een trike. Zo een ding op drie wielen weet je wel. (die op de foto is helaas niet van mij) Daar kan mijn dochtertje makkelijker achterop en rijd ik voor mijn gevoel veiliger. Maar hoe dan ook, ik hoor erbij. Nooit in de zogenaamde betere kringen heb ik oprechter respect en waardering, vriendschap en saamhorigheid ontvangen als in mijn motor familie. De wereld daarbuiten is nog net zo corrupt. Heb ik nog steeds moeite mee. Dus what the fuck met dat woord “criminele motorbendes”?

De grootste en brutaalste criminelen vind je in de high society. Mensen die hun hele familie vermoorden, kinderen verkrachten, op sex vakantie gaan, je kan het zo maf niet bedenken. Laat ze daar eens het mes in zetten.
Idiote stropdassenpolitiek is het. Niet meer maar wel minder minder.

Me…
Bella