Post Tagged ‘facebook’

Respect! Geef het om het te krijgen. Iedereen brult deze kreet tegenwoordig.  Allerlei mensen met of zonder rijbewijs beginnen een MC en het eerste wat ze roepen is Bro! Geef respect en krijg respect. Broederschap. Onvoorwaardelijk klaarstaan voor elkaar. What the fuck is dan dat respect? respect01Je moet het eerst geven om het te krijgen. Zoiets van ik geef jou een joet en dan krijg ik van jou een joet terug? Kun je respect gewoon kopen? Is het zo simpel als een motor onder je reet, mooi jassie aan, paar dagen niet scheren, 1% logo en rugpatch via Alie Express. En hoppaaaaa… Respect? Instant Badass? Respect! Ken je Hyves nog? Daar hadden ze een knoppie voor respect. Je kon de dode kanarie van je invalide oma respecteren. Of het breiwerk van je tante, een kop kruidenthee of een geschilde komkommer. Zoek maar uit. Respect was daar voor alles. En op straat…. Je respecteert me niet, hoor je vaak genoeg. Of je zuipt je de pleuris in een kroeg en je gaat met de auto naar huis. En je komt schadevrij thuis. Je zet het op je facebook en….respect!! Het meest respectloze van deze tijd lijkt wanneer mensen je verwijderen van Facebook. Dan tonen ze daarmee in deze tijd geen respect. Of je laat de foto van een nieuwe motor zien, een verse doos appels of een zelf gebouwde schutting. En elke lezer zet dan respect onder je internet fotootje. Te pas en te onpas … respect!

Respect is gedevalueerd van een verdiende status tot een waardeloos overmatig gebruikt woord. Het is bijna een belediging om gerespecteerd te worden door sommige figuren. Mensen die bij je groep komen beginnen je direct broeder te noemen en gaan je “respect”, gevolgd door een “boks” geven. Op Facebook wel te verstaan. Respect. Het duurt soms een leven lang om het te verdienen.  Ja, verdienen! Want echt respect wordt verdiend. respect2Doordat je een hele lange tijd met elkaar optrekt. Doordat je elkaar leert kennen, elkaar leert vertrouwen. Want vertrouwen komt niet doordat je hetzelfde jassie draagt en op dezelfde motor rijdt of in dezelfde straat woont. Nee, vertrouwen komt langs vele wegen, gedeelde ervaringen en avonturen langzaam, dag voor dag, bij je.  En vertrouwen wordt vanzelf respect. Geen facebook plaatje, foto met stoere kreet, of gekochte patch kan dat veranderen. Respect wordt v e r d i e n d !

Begin je een club, dan levert het hebben van een stoere naam, een paar stoer kijkende mensen en een motor je niet gelijk respect op. Ook plaatjes van zombies, skulls, magere Hein, botten of wapens leveren je geen respect op. Je zult eerder gezien worden als fuckin’ wannabe en niet serieus genomen worden. (Tenzij ‘serieus genomen worden’ een seksuele voorkeur van je is, wie weet heb je dan een mazzeltje) Je zult een lange tijd moeten rijden. Je zult moeten leven, ontmoeten, kennismaken, zuipen, eten, reizen, ruziemaken, knokken, betalen, vallen en blijven opstaan voordat je respect zult hebben.  Daden spreken. Woorden zijn op zijn best de aankondiging van daden. Uitgesproken door de juiste mensen worden die daden acties en begint het leven. Respect is goedkoop. Tenminste, het lijkt goedkoop. Het lijkt op ieder motor of scooterzadel te liggen wachten. Het is alsof je het cadeau krijgt bij een paar stoere plaatjes, een leren jassie of bij een foto van jezelf met een fles Jack in je handen. Of je vertelt gewoon dat je ieder zijn kk tanden uit zijn kk bek slaat als hij zijn kk kop niet houd. Dan probeer je het af te dwingen.  KK respect eigenlijk.

Familie!

Respect is verdiend.

Waar het op neer komt is dat je hard zult moeten werken. Dat je echt zult moeten zijn. Een mens met een hart. Iemand die begrijpt hoe zijn wereld in elkaar zit. Geen enkel ‘vind ik leuk’ knoppie kan je echt respect opleveren. Ga de wereld in. Ga rijden. Leer kijken en luisteren. Maak kennis met het leven. Hou dat vol. Leer wat respect is. Want fantasieloos respect gebrul komt overal voor, niet alleen in de motorwereld. Als een loze schreeuw om aandacht voor mensen die nooit leerden leven. Respect is voor mensen die het verdiend hebben.

Investeer in je partner, je vrienden, je levensstijl. Wees eerlijk, oprecht en standvastig. Hou je aan je woord en je afspraken. Praat geen shit over anderen en neem geen shit van en over anderen.  Wees trots, onafscheidelijk en trouw. En pak schaamteloos alles wat je eerlijk toekomt. Leef! Misschien, heel misschien verdien je dan respect. En hoef je niet meer van die domme respect plaatjes op je Facebook te zetten en zo te proberen een keyboard badass te zijn.

Respect is onbetaalbaar. Maar nooit onmogelijk.

coolbro

 

 

 

Robert Hageman

Ik lees het te vaak. We vinden de biker discriminatie te gek voor woorden, kan niet en zo… We gooien met artikelen uit de grondwet, roepen over de straat op gaan en dat de clubs samen evil01“iets” moeten doen. (Gaat nooit gebeuren) Maar intussen laten we “ze” ermee wegkomen. De discriminatiegolf wordt groter, intenser en graaft zich dieper de samenleving in. Als een kankergezwel breidt het zich uit. Het is een voorbereiding op een totaalverbod van motorvestjes. Discriminatie is het “glijmiddel” dat wordt gebruikt om motorrijders uit hun vestjes te krijgen en uiteindelijk een verbod op clubs er door proberen te jetseren. Als we over een tijdje via alle staatspropaganda “gewend” zijn aan kleding discriminatie, maakt niemand zich er meer druk over. Verder glibbert de steeds in hele kleine stapjes groeiende inperking van vrijheid. Want laat er geen misverstand over bestaan. Vrijheid in elke vorm wordt door de staat bedreigt. We facebooken en appen onze frustratie en ergernis. En  regeerders lachen zich een tongbreuk over alle toetsenbord ridders die ze geschapen hebben. En over alle stoere plaatjes, zinnetjes, aangekondigde en afgeblazen acties. Waar we vroeger de straat op gingen en de regering duidelijk zag en soms voelde dat wij het met zaken niet eens waren, drukken we nu op waardeloze knoppies! rittelachtjpgWe moeten demonstreren! Maar als clubs dat zouden doen, moeten ze een vergunning. En die krijg je niet omdat er gevaar voor een (niet bestaande) bikeroorlog is en er gevaar is voor de openbare veiligheid. Wij zijn lam, zij hebben de wapens. Fysiek en wettelijk. Demonstreren… En dan op het Malieveld in Den Haag voor lul staan met 20 man. Terwijl de rest lekker thuis zit achter facebook. Wachtend op de foto’s en youtube telefoonfilmpjes over wat er is gebeurd. Dan kun je meepraten! Niemand durft nog.
Er zijn te weinig echte geuzen, echte hollanders die zich niet laten piepelen. We drukken trieste zielig of boos kijkende knoppies in en zijn zo geconditioneerd dat we denken dat het helpt. Dat een facebook aanmaken de oplossing is om onze vrijheid te redden. Je wordt geleefd. En je hebt het niet eens in de gaten.
Dagelijkse niet te stoppen stromen TV gelul en krantenleugens, elke dag van je leven. Het maakt ons slap, week, willoos. 40 uur werken en blij zijn dat je twee dagen (denk jij) vrij bent. We eten gif, ademen giftige lucht. We drinken chemicaliën, conserveermiddelen en zooi die onze genen aantast. We laten het toe. Bijna niemand weet nog hoe voor zich zelf te zorgen. En de paar die het weten worden behandeld als “outlaws”of uitschot.
We zijn bijna naar de kloten. Geen politicus die daar iets aan wil of kan doen. orwell-1984We kiezen onze eigen beulen en laten die de beste media menners huren om ons millimeter voor millimeter, seconde voor seconde te manipuleren tot we de brave willoze knoppen drukkers zijn die ze van ons willen maken. We zijn bang gemaakt. Voor alles waar ze ons bang voor konden maken.
Gesluierde vrouwen, motorrijders, voetbal, evenementen, motorclubs, moslims, eten, drinken, ademhalen, vliegen, rijden en lopen. Kinderen zijn bang voor hun ouders. Praten doen we via een app. Vrienden worden “ontvriend” of “toegevoegd” aan een digitale lijst. Die weer bekeken en verwerkt kan worden door de digitale overheid. Om zo je trouw en loyaliteit te kunnen beredeneren. Verkeerde woorden op je Twitter of Facebook en er staat een arrestatie team voor je deur.
Bikers. De laatste vrije mensen. Ze worden afgeslacht. Vanuit onze veilige (denk jij) huiskamer kijken allen via het scherm toe hoe dat “ver van ons bed” gebeurt. En denken dat we veilig zijn.

Ride safe!

Robert Hageman.

Feesboek…

Ik stop ermee. Sinds 2008 heb ik een Feesboek. In het begin gebruikte ik het niet zo vaak. Was meer voor Amerikaanse schoolkinderen. Maar in de afgelopen jaren kwam ik er vaker en kreeg 584 “vrienden” . Iedereen wilde mijn “feesboekvriendje” zijn. En waarom? Zodat je plaatje bij mij zichtbaar was en het mijne bij jou? Net als bij Hyves?  Beste lezert… ik ben een volwassen vent. 58 jaar. 2x getrouwd. 4 kinderen, 4 kleinkinderen. Heb de wereld een paar keer rondgereisd. Rijdend meestal. Doelloos rijdend, zomaar ergens heen. Door de Californische woestijn, in de bergen van canada, door bijna alle europese landen. Ik heb enorm veel mensen leren kennen. En ik kan je prachtige verhalen vertellen. Wie veel reist kan veel verhalen. Mijn opa, die zeeman was, had dit als lijfspreuk. Mijn bijnaam is “Zwerver”. Een paar Amerikanen konden dat niet uitspreken en noemden me “Hobo”, de Amerikaanse vertaling van Zwerver. Ze deden met mijn naam wat ze met alles deden, als ze het niet begrijpen veranderen ze het tot iets wat ze wel begrijpen. Ze doen geen moeite om iets of iemand te leren kennen en te respecteren.

FacebookfriendsPrecies feesboek. Veel vriendjes hebben, dat maakt je kennelijk iemand. En op Feesboek kun je je eigen persoonlijkheid ook nog wat aanpassen. Niemand ziet je immers. Je bent gereduceeerd tot een plaatje in iemands plaatjescollectie. Ik heb volwassen mensen gezien die elkaar verbaal afmaakten op feesboek. Iets wat ze nooit zouden doen als ze tegenover elkaar zouden zitten en zouden praten. Ik heb enorme ruzies zien ontstaat omdat een digitale vriendschap werd verbroken. Je plaatje werd weggehaald. In 2013 zo’n beetje de ergste belediging die je iemand kan geven, zo lijkt het. Onlangs verwijderde ik van de 584 “vrienden” er 350 in 1 dag. Mensen die ik nooit had gesproken. De resterende 230 ken ik. Vaag. 95% ben ik nog nooit bij thuis geweest. Heb ik nog nooit een biertje mee gedronken of ken ik “via via”. Sommigen zie ik 1 of 2x per jaar. Kennissen dus. Geen vrienden. Ik heb weinig vrienden. Echte vrienden bedoel ik. Mensen die ik al jaren ken en die ik blindelings de bescherming van mijn rug en kinderen zou toevertrouwen. De paar mensen die ik dusdanig ken en vertrouw dat ze dat ook bij mij zouden doen zijn zeldzaam. Ze noemen me Brother of broertje. Zelfs een paar vrouwen die echte vrienden zijn. Zonder dat ze bloedverwanten zijn, zijn ze toch familie.

Feesboek. Het voegt niks toe aan mijn leven. Integendeel. De tijd die ik achter de PeeCee zit kan ik ook op het zadel zitten. De mensen die opduiken als plaatjes, kan ik ook in het echt tegenkomen.  Het digitale respect of vaak ook disrespect kan ik beter face to face krijgen.  De meesten spreek ik alleen als ze in de shit zitten en eruit moeten. Mijn vrienden weten me dan buiten feesboek om ook wel te vinden, de rest moet zijn/haar eigen shit oplossen. Dat is een enorm nadeel als je problemen zo vaak oplost als ik doe. Mensen onthouden dat en de volgende keer als ze weer in de shit zitten komen de terug bij me. “Je hielp me vorige keer ook zo goed, kun je de shit waar ik in ben gekomen weer voor me oplossen?”

Feesboek. Eind van deze maand gaat ie definitief dicht.  Ik kap ermee. Ik ga de weg weer op. Paden maken, zodat anderen die ook kunnen volgen. De wereld met eigen ogen weer zien in plaats van achter een beeldscherm. Beste digivrienden, ontvriend me. En beste echte vrienden, jullie weten me te vinden. En ik weet jullie te vinden.

Met dank aan de redactie van Dutchbikers, dat ik dit mocht plaatsen hier.

Stoer! Als je een motor onder je reet hebt ben je stoer! Een badass, toughguy, steelman! Of je nou 1 keer per jaar een rondje om de wijk rijdt of elke dag door weer en wind op je bike, maakt niet uit. Je hebt een motor en je bent een badass. Je draagt dan ook nog eens een leren jassie, paar speldjes erop, laarzen (ow…laarzen, da’s helemaal  vet stoer!) en (jaja) een stoerbandana om je hoofd. En je bent klaar voor de grote uitdaging. JIJ ben een biker! Stoer, sterk en keihard. Maar… niemand die het ziet als je niet op je motor zit. Op je werk, op kantoor, de collega’s, de kantinemeisjes en de mensen uit het magazijn, niemand die ziet dat jij zo’n “toughguy” bent.  Als je al tattoo’s hebt, komen die meestal niet onder de mouwen van de overhemd of colbert uit en dan nog, tattoos heeft iedereen tegenwoordig. Maar een motor…. Dan ben je stoer.

Dus start je een Feesboek!! Ehhh pardon, facebook. En daar zet je dan foto’s van jou op je motor. Op stoere plekken. Op een terras met andere stoere motorrijders. Of, als je durft, op een bikerfeest of op de big twin in rosmalen, in de hal waar de clubs komen.  En… je verzamelt allemaal stoere kreten die anderen gemaakt hebben. En die ga je “liken” en delen. Supportkreten van allerlei clubs zet je op je peesboek. En posters van bikerparties en foto’s van tattoos. Jij laat zo even aan je hele groep stropdas vrienden zien wie jij bent.  Je bent stoer want je kreten zeggen stoere dingen, je hebt vrienden bij clubs want je hebt foto’s van clubs gedeeld. Je hebt een hele peesboek vol met bewijzen die je een soort publieke toughguy maken. Want op je peesboek is het duidelijk. “You dont’t give a shit” “Fuck everyone” of “if you don’t like my attitude, you can unfriend me” . IK BEN STOER, ONAFHANKELIJK EN DAT ZEG IK OP PEESBOEK!

SHIT! BULLSHIT! Al dat stoere gezeik op die sociale media maken je nooit wat je wilt zijn. Wie je bent leef je, ben je, adem je, pis en scheit je. Je eet, drinkt en ademt wie je bent. Als je binnenkomt word je herkend door medemensen die leven als jij. Zonder woorden, zonder kreten, zonder patches en zonder speldjes. Hell, je hoeft er niet eens een motor voor te hebben. Al dat geblèr over stoerheid op peesboek, dat gebrul in de ruimte, met plaatjes laten zien wie je denkt dat je bent… gebakken lucht! De hele virtuele wereld mag, nee moet lezen wat je doet.  Maar beste vriend(in), ben je echt wie jij zegt dat je bent? Ben je die keiharde die op je peesboek staat?  Of gooi je jouw tegenstander dood met kreten en stickers.  Is het van levensbelang om steeds je peesboek vol te smijten met allerlei kreten die je op je werk of in de supermarkt niet zou gebruiken? Moet je daar creëren wie je had willen zijn. Moet je jezelf als etalagepop, als karikatuur aanbieden op allerlei sociale media? Of kun jij gewoon zijn wie je bent. Jezelf zijn, zonder brallerig geschreeuw en patserige plaatjes. Is dit de nieuwe wereld?  Een wereld van plaatjes en stoere spreuken. Word je straks afgerekend op hoeveel spreuken en plaatjes je in je leven had? Of word je afgerekend op wie je werkelijk was en wat je daadwerkelijk hebt gedaan. Volg jij wegen of maak jij je eigen paden?

Je peesboek vol stoere kreten, je staat geweldig voor lul zeg.  Doe gewoon. Wees jezelf, geen opgeblazen karikatuur van wie je had willen zijn.

Je kunt nooit vliegen als een adelaar, als je geen adelaar bent.