Post Tagged ‘soa’

De 1% patch en de man.
Wat is er gebeurd met de 1%’er levensstijl?

Als 1%’ers niet meer hun bike kunnen aantrappen en een kilometerslange rit kunnen maken zonder dat ze zich zorgen moeten maken over welke grenzen van “vijandelijk” gebied- of over welke territorium grenzen ze rijden?

Dan is er ergens iets goed misgegaan. En we hebben het gewoon toegelaten. Is dit nu de toekomst die de Old School bikers voor ogen hadden toen ze op hun bikes stapten en hun 1% patches opnaaiden? Of zouden ze zich om de huidige mentaliteit omdraaien in hun graven omdat ze zich schamen. Is ons bikerleven één grote machtsstrijd geworden? Waarin we in plaats van te rijden en lol te maken met onze broeders, ons plezier verpest zien worden door de worsteling om wie welk gebied beheerst en wie de sterkste 1% motherfucker van het land is? Zijn we nou echt van die machtsgeile badasses geworden? Hebben we de belangrijkste dingen, rijden, feesten, broederschap en respect voor elkaars leven, de dingen die ons bikerleven de moeite waard maken opzij gezet? Zijn de tijden voorbij waarin echte mannen motor reden voor het plezier van het leven zelf, feesten, broederschap en de liefde voor de open weg? Zijn de dagen voorbij waarin we de 1% patch droegen uit trots? Dat niemand ons kon vertellen waar, wanneer of hoe we reden of hoe we onze levens leefden?

 Dat we simpel zelf bepaalden welk vest we aantrokken of wat voor kleren we droegen? Dat we konden leven zonder telefoontaps, invallen, verborgen camera’s, stasi afluister praktijken, intimidatie, vuilschrijverij, stigmatisering en bagger riool journalistiek. Het is wel zo dat de man de patch maakt en niet de patch de man. Helaas word dat al te vaak door onwetenden omgedraaid en zijn ze ineens stoer doordat ze een patch gekocht hebben. Op elke straathoek worden MC’s opgericht. Sommige met ventjes van 15, 16 jaar in stoere ‘full colors’ op scootertjes en opgefokte brommertjes.  Het respect dat is opgebouwd door de oorspronkelijke mannen die de motorwereld hebben opgestart in Nederland wordt door puisterige pubertjes en stoere jongensclubjes gestolen. Een rugpatch kan gewoon gekocht worden en per post toegestuurd worden. Melvin B. is zo’n nepventje bijvoorbeeld. Maar zo zijn er zat. De reputatie van de echte 1%’ers is zowat om zeep. Ik schrijf dit niet omdat ik denk dat ik volmaakt ben. Eerder omdat ik hoop dat in deze wereld van “Jax SOA” wannabees er nog een paar echte 1%’ers rondrijden die echt als 1%’er leven en dat we verder vooruit komen en de erfenis van de eerste 1%’ers weer tot leven komt. Dat we weer samen kunnen rijden waar we willen, lol kunnen maken en de weg weer een open weg voor ons zal zijn. Dat gezegd hebbend groet ik jullie.
Robert Hageman
Dank, Kinfolk-Apache.

 

Advertenties

Stoere echt ‘ mannelijke’ bikers en mooie sexy willige vrouwen. Snelle brullende motoren, spanning, handel, intriges. Wapens en drugs in elke hoeveelheid. Virtuele onkwetsbaarheid. Bakken geld en steeds terugkerende vrienden en broederschap om je overal in die spannende wereld te beschermen. We nemen de TV serie Laffing Devils van Discovery Channel of ‘Sons of Anarchy’ (S.O.A.) even als voorbeeld. Wat een leven lijkt dat te zijn in zo’n club. Wat een romantiek, kicks en spanning. Dat wil iedereen toch? Maar je kunt er niet bij. Het is TV. Toch wil je zo zijn. Je wil iets van die rebelsheid uitdragen. Jij hebt geen motor en je zult dat leven nooit leiden. Maar toch… ergens binnenin je zit iets dat opstandig, rebels wil zijn. Iets om je ego op te peppen. Dussss… koop je je eerste TV serie T-shirt. En dan ook nog een hoodie en een leren vest met de ‘colors’ van je TV helden erop. Je trekt het aan, gaat voor de spiegel staan en jij ziet daar die ‘toughguy’, die avonturier staan. In ieder van ons zit wel een stukkie dat ontevreden is met het huidige bestaan. Een stem die onhoorbaar is voor 99% van de mensen. Maar je voelt je een rebel, een ‘Outlaw’.  Op straat, als je een parkeerwachter ziet, steek je achter zijn rug je middelvinger op. En als je een politieagent voorbij ziet rijden zie jij de cops. Die jou zoeken.  Je denkwijze is geweldig voor de portemonnee van de makers van de serie. Je kocht immers supportware van de clubs uit een TV serie. Maar in werkelijkheid ben je gewoon iemand die voldoet aan door commerciële massa manipulators (Marketing deskundigen, trendzoekers)  bedacht en voorspelbaar gedrag. Iedereen wil de stoere held zijn. En daar is over nagedacht. Want….

Er waren al veel van deze ‘helden’. Levende echte mensen. Liefhebbers van motorrijden, bikers Motorcycle Clubs. Ze waren er al voordat de serie begon. In die wereld ben je herkenbaar als lid door de driedelige rugpatch en de twee letters M en C. Samengevoegd tot MC staan ze voor de eerste letters van de woorden Motorcycle en Club. MC dus. Om

bij zo’n MC te horen heb je dus een motor nodig. En een motorrijbewijs. En de rebel moet tussen je oren en in je hart wonen. Niet parttime maar full time. 1% van de motorrijdende mensen begrijpt dit. Ze horen de stem en luisteren er naar. Af en toe lees je erover in de kranten of zie je een MC lid afgevoerd worden door de politie. Net als op TV in de series. Want de rebellen (die je in alle delen van de maatschappij hebt) worden juist door hun levenswijze extra opvallend als het MC leden zijn. Maar ze blijven stoer. Het lijkt soms net echt Laffing Devils of Sons of Anarchy bij die mannen met dat MC op hun rug. Uiteraard een omgekeerde denkwijze want die series zijn gebaseerd op het leven binnen echte clubs.

Dus om mee te kunnen doen, beginnen in deze tijd regelmatig mensen uit de 99% die niets begrijpen van de echte motorrijdende rebellen een eigen clubje. Kop kaalgeschoren, stoppelbaard, eigen stoer logootje met MC op je rug, een motor onder je reet en hoppaaaa “Bro”. Je hoort erbij. Dat was niet zo moeilijk toch? Gewoon kopen! En je bent stoer. Je hebt ervoor betaald! Daar ben je dan. In de bus, tram, trein of op je Vespaatje ga je, selfies makend door de wereld. Je vind nog een paar mensen die ook zo’n jassie van je willen kopen en zo verdien je nog aan je SAMCRO complex ook. Voordat je het weet heb je een club.

Wat?? Een club?  Dan is er een baas nodig. Je zoekt er een spannende naam voor. Founder? State President? Leader? President? Je hebt geen clubhuis. Dus jat je, nadat je op Wikipedia hebt opgezocht wat het betekent, de gerespecteerde term “Nomad”. En laat die op je jassie naaien. Onder je zelfverzonnen titel van State President. En de naam van je club is natuurlijk ook stoer. En je vrienden krijgen ook een titel. Ambassador, treasurer, enforcer, ass-kicker, jij bedenkt wel iets stoers. Je gestolen stoerheid valt op voor de buitenwereld. Je vind dat je overal mag lopen met je gestolen stoerheid. Je hebt er tenslotte voor betaald en wie doet je wat? Iedereen doet het toch? Je denkt dat je als 99%’ertje tussen de 1% grote mannen mag staan. Omdat je ook MC op je rug hebt geplakt. En inderdaad, het is volledig jouw recht om rond te lopen met gekochte colours. Om de stoerheid van de echte MC’ers te kopiëren en er net zo uit te zien. Niks motor. Met de bus kom je er ook. Of op je Vespaatje. Jij draagt wat jij wilt en vandaag draag je je zelfbetaalde bikerpak.

Je bent dan niet wat je uit wil stralen. En de echte mensen zien dat. Maar jij bent verblind door het rebel willen zijn. Je bent letterlijk zo ruig als een kokosmat. In werkelijkheid een voetveegje maar van buiten stoer, stoppels en gebruind. Beter lijkt het ons dat je eens je ballen oppoetst en binnenstapt bij een bestaande Motorcycle Club. Dat je gewoon eens gaat kijken of die wereld wel jouw wereld is. En of je daar je vrienden zult vinden of op kantoor of in het buurthuis

Het wordt tijd dat de bestaande clubs in de stilte waarin ze dat altijd gedaan hebben, gaan optreden tegen deze dieven van onze erfenis. Het wordt tijd dat er weer een overleg raad komt. Het MC rijden devalueert en er zijn mensen nodig die deze devaluatie stoppen. Zowel de club demonisering die door de staats propagandisten in gang is gezet om bikers als criminelen neer te zetten als de devaluatie van het biker zijn door allerlei vreemde individuen. Mensen die, bij wijze van spreken, wel de hemel in willen maar dan geen God willen erkennen daarvoor. (ja ja aparte vergelijking maar hey, inspiratie was de schuldige)

Wij vinden dat het tijd is om de wildgroei te stoppen. Siderockers moeten weer waard zijn wat erop staat, titel- en backpatches moeten verdiend zijn. Een president moet niet aangewezen zijn omdat hij de oprichter is maar omdat hij de beste man voor die plek is. En de letters MC zijn geen goedkoop stickertje dat je stoer maakt maar kleine traditionele patches waar je voor moet werken, soms jarenlang.

We moeten onze 1% kracht niet verloren laten gaan. We zijn uniek en gehard. Onze ogen zagen wat weinigen konden zien. Ons woord staat voor wat we het zelf waard maken. Onze daden spreken over vrijheid, eindeloze wegen, zon, wind, leven! Bikers banen paden, zodat anderen kunnen gaan waar bikers geweest zijn. We moeten ons niet laten na-apen door mensen die willen zijn wie wij bij onze geboorte al waren. Maar die eenvoudig de ballen niet hebben om zich bij een motorclub aan te sluiten.

Goede raad is duur. Altijd geweest. Voor een goede raad zullen concessies gedaan moeten worden. Geven en nemen. Het kon jarenlang. Het moet dus nog jarenlang kunnen. Blijven de Motorcycle Clubs afwachten? Wij hopen dat verschillen van tafel gaan, oude zaken vergeten worden en dat het algemene belang van de oudste nog bestaande vorm van vrijheid, de Motor Club, niet verdwijnt.

Verwissel paardekracht nooit met wilskracht…

Robert Hageman

Op een dag besluit je, om wat voor reden dan ook dat je bij een motorclub wilt gaan rijden. Je wilt (in dit voorbeeld) geen tourclub maar je wilt bij een MC. Want je hebt gehoord over de onderlinge sterke broederschap. Het klaar staan voor elkaar en elkaars familie. De hechtheid van zo’n groep spreekt je aan. Misschien heb je al vrienden die bij zo’n club rijden en heb je ademloos naar hun verhalen geluisterd. Om een lang verhaal wat in te korten, je gaat er eens heen. Je drinkt wat, praat wat, rijd eens mee en het lijkt je wel wat. Je bent een “wannabe”(Je wilt graag bij die club)

Nu kun je niet zomaar binnenstappen in een MC, je contributie betalen en lid zijn. Dat kan bij tourclubs, verenigingen en vrienden groepen. Bij een MC is er een proefperiode. Vaak begint dat met “hangaround” worden. Je “hangt rond” in en om het clubhuis. hangaroundJe leert de mensen kennen en zij leren jou kennen. Belangrijk voor zowel de club als voor jouzelf. Kun je met de mensen overweg en kunnen ze met jou overweg. Je krijgt een kleine frontpatch voor op je vestje met daarop de plaatsnaam waar de club gevestigd is. Zo ben je herkenbaar als hangaround 1. Je begint erbij te horen. Wie begint als hangaround 1, zal soms gevraagd worden te helpen bij onderhoud van de club, bardienst te draaien, zorg te dragen dat het schoon is binnen en buiten. Bij feesten ben je vroeg binnen en ga je laat weg. Je helpt bij de organisatie, uitvoering en afwerking van het feest. Ben je een periode hangaround 1, val je goed in de groep en bevalt het jou ook, dan kun je bevorderd worden tot hangaround 2. Een stappie hoger dus. Je mag boven de kleine patch met de plaatsnaam, nu de naam van de club dragen. Het betekent dat de groep je heeft geaccepteerd en dat ze met je verder willen. Als hangaround 2 verandert er niet echt veel voor je. Je krijgt wel meer werk doen en je wordt vaker gevraagd om hulp aan de club verlenen. Je rijd mee met allerlei ritten, je bewaakt de motoren en je doet daarnaast hetzelfde werk als je al deed. Het kan 6 maanden tot een aantal jaren duren voor je hangaround bent. Dat is volledig afhankelijk van de club en de clubregels daarvoor.

Ben je volgens de clubleden lang genoeg hangaround, dan komt het serieuze werk. Je kent nu iedereen, iedereen kent jou. Je hebt vertrouwen opgebouwd, je rijdt mee wanneer je kunt en je kunt “Prospect” worden. Op het moment dat je dit accepteert, word van je verwacht dat je ervoor gaat om een full member te worden. Beschouw prospect zijn als een nominatie om full member te worden. Want je bereidheid om member te worden is onopvallend gepeild. En de members van je chapter hebben besproken of ze jou wel (of niet) als mede lid erbij willen hebben. Je wordt dus benoemd/geslagen tot prospect. Daar heb je hard voor gewerkt al die tijd dat je hangaround was. Op je vest mag je nu de “bottomrocker” en de MC patch dragen. En aan de voorkant de naam van je chapter op een duidelijk zichtbare (vaak gebogen) patch. Na een lange periode (soms jaren) van hard werk, uitproberen, duizenden kilometers, hulp, honderden bardiensten, en ga zo maar door, ben je serieus op weg om “full member” te worden. De club heeft vertrouwen in jou en jij hebt er vertrouwen in dat jij vond wat je zocht in deze club, bij juist die mensen. Je krijgt wat meer verantwoordelijkheden. Je rijdt mee met members als begeleiding, wanneer die ergens heen gaan, je deelt het werk van hangarounds in, je coördineert, respecteert en je leert steeds meer mensen kennen binnen en buiten je club. Je bent trots op je vrienden en zij zijn er trots op om jou als mede lid te hebben. Je bent eerlijk en betrouwbaar.

Heb je je club na al die tijd gevonden? Ben je je “proeftijd” goed genoeg doorgekomen? Is dit wat je echt wilt? Is het deze broederschap die je zocht? En zien de broeders in jou een goede aanvulling van hun sterke groep. Dan kan de club je “full member” maken. Kaderleden en members stemmen in een besloten meeting of jij full member kunt worden. Ieder die aanwezig is op die meeting spreekt zich voor (of tegen) je uit. En vertelt kort waarom hij vind (of niet vind) dat jij bij de broederschap als full member gaat rijden.  Je wordt full member als alle aanwezige members in die meeting unaniem vóór stemmen. (Soms is een meerderheid ook goed, dit is club afhankelijk) Het is een serieuze beslissing.
memberpatchTenslotte ga je een vriendschap, trouw en loyaliteit voor de rest van je leven aan. Met de club en dus met alle members. Als full member krijg je het rug logo van de club op je vest met daarboven de naam van de club. Je bent full member en daarom mag je eindelijk het logo en de clubnaam dragen. Zodat iedereen ziet welke keus je hebt gemaakt. Maar ook wie jouw vrienden zijn, waar je voor staat, dat je trouw ben aan de biker regels. Dat je  trots bent op je club en je vrienden. Er zijn tussendoor nog wel wat ontgroeningen en door de jaren ontstane rituelen die je moet doorlopen om van hangaround tot full member te komen. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Oke! Waarom draag je GEEN Sons of Anarchy/SAMCRO outfit? Hier onze visie daarop.
Zomaar met een SOA outfit gaan lopen, “gekochte colours” is dus respectloos tegenover de mensen die het voorgaande hebben gedaan om met de tricolour en de MC patch te mogen lopen. Zij hebben een hele bewuste keuze gemaakt om hun leven te veranderen en als biker verder te gaan. Terwijl je met je SOA pakkie alleen maar stoer de paljas wilt uithangen en wilt profiteren van de naam die MC’s hebben in de motorwereld. Daarnaast zie je er belachelijk uit op je scooter of fiets met de TV tricolour van de Sons of Anarchy. De colours van een niet bestaande club op je rug. Je pronkt met de verdiende en door MC’s bedachte tri colours en je hebt er geen reet meer voor gedaan dan TV kijken. Je wilt ook zo zijn maar je hebt de ballen niet om er voor te werken.

Natuurlijk bepaalt niemand wat jij draagt. Jouw kledingkeus is jouw keus. Je mag dragen wat je wilt. Maar bedenk dit eens. Zou jij een paar medailles kopen en een baret en in een militair defilé tussen oud militairen en veteranen gaan lopen. Zou je, als je zo idioot zou zijn, genieten van het applaus en de toejuichingen terwijl jij weet dat je je spullen gewoon op de zwarte markt hebt gekocht? En dat jij daar als nepper tussen loopt. Wat denk je dat er gebeurt als de veteranen ontdekken dat jouw medailles nep zijn en je met het dragen van nep medailles of gekochte rommel de spot drijft met hun werk en hun gevallen kameraden?

Nogmaals, ten overvloede. Draag wat je wilt. Niemand kan je dat verbieden. Gedraag je zo belachelijk als je wilt. Dit is een democratie. Het mag.

Ook het fijne gevoel, de bijbehorende uitslag en de jeuk van een SOA (!) is je dan van harte gegund.

Hou de rubberen kant beneden!

Robert Hageman