Post Tagged ‘usa’

INGEZONDEN:

In de jaren 70 ontdekte ik het motorrijden. In 1969 ooit op een motor gestapt, paar ritten gemaakt en in 1970 mijn eerste motor gebouwd. Nou ja… gebouwd… Een frame dat we uit de sloot hadden gevist, een blok van een ouwe JAWA, een uitlaat, stuur, zadel gescoord. Accu, wielen en een tank hadden we in Den Haag ook vrij snel gevonden en dan… knutselen maar. Lassen, schroeven, verloopjes maken, boren, tappen. Kloten en rotzooien tot het er uitzag als een motor. Pot verf, de hele zooi tjetten in mat zwart. Benzine erin en starten. Net zolang tot de motor liep. Tot mz_es150je erop kon zitten en op de Erasmusweg, die toen nog niet doorgetrokken was, je een blokkie kon rijden.  Door de Betje Wolff straat, eind links, weer links de Loevestein aan op. En trots met je zelfgebouwde motor voorbij je vrienden kon rijden. En je vergat dat de remmen nog niet vast zaten. Dus onderuit, schaafwonden, motor beschadigd maar hey! Pleister erop, alles rechtslaan, verfpot erbij en gaan weer. Rijden. Daar ging het om. Later een baan op de Harwich ferry in Hoek van Holland. Vaak de vrije dagen opnemen in Engeland om daar het land te verkennen. Met een MZ 150 reed ik toen vaak. Gekocht in Engeland, geparkeerd op de ferry. Ik reed in die tijd op alles wat 2 wielen had.

suedejack

Zo’n jassie was toen in!

Als ik maar wind voelde. Haar tot op mijn rug,woeste baard, leren jasje met franjes aan de mouwen en eeuwig een zonnebril op mijn neus en een sjekkie in mijn mondhoek. Ik ging rijden bij een Haagse motorgroep en reed door heel Europa. Ik kwam in USA terecht en reed daar duizenden kilometers op de motor. Kwam bij een club, reed met Jack, mijn biker broeder, reed met een club en ik leefde. Echt elke dag genoot ik van mijn bestaan. Elke dag voelde ik dat ik leefde. Nieuwe verassingen, nieuwe mensen, nieuwe avonturen. Eens terug in Nederland trouwde ik en werd vader van twee zonen. Ik kreeg werk waarbij ik de wereld kon over reizen als koerier. Voor een avonturier een superbaan. Soms vliegen in de concorde, vaak in USA en zwerven over de wereld om mijn koeriers zendingen af te leveren. Niet veel meenemen aan bagage, alles wat vuil werd kon je weggooien en nieuw kopen. Scheelde een hoop gesleep. Waar ik kon probeerde ik te rijden op 2 wielen. Motoren waren meestal wel te huur en zo kon ik overal op de wereld nieuwe horizonnen ontdekken.

Het huwelijk strandde. Mijn zonen bleef ik zien en ik deed wat ik kon om een zo goed mogelijke vader voor ze te blijven. Ik ontmoette na een tijd de vrouw waar ik nu binnenkort 20 jaar mee getrouwd ben. Ze had 2 geweldige dochters en zo kreeg ik het beste van twee werelden. Twee super zonen van mezelf en twee prachtige dochters van mijn vrouw. Ik heb mijn leven altijd hard gewerkt. Als koerier, later als sales trainer, en zelfs werd ik directeur bij EMS, de koeriersdienst van PTT. Ik reisde veel, gaf in USA les in douane zaken en import/export documentatie. En schreef het sales assistentie programma “route 66”.

Het werd een bewogen leven. Een eerlijk leven. Hard werken, veel beleven. Ik leerde van mijn ouders al om niet te liegen, altijd eerlijk te zijn. Onrecht kan ik niet tegen. Ook kwam ik vaak op voor zwakkeren in mijn omgeving. Ik was een paar jaar buddy, werd een tijd vrijwilliger in palliatieve zorg. En bleef op de motor de mensen bezoeken en mijn dingen doen.

geld

IK BEN BLOEDLINK

Een aantal jaren geleden ben ik bij een motorclub terecht gekomen. Ik vond er aardige mensen. Mannen die, net als ik, de wereld gezien hadden en op een motor reden. Hun belevenissen sloten aan op de mijne en ik besloot te blijven rijden met ze. Ik ben dus lid van een MC. Full member. Officer zelfs, ik ben de sec van het chapter. En ineens ben ik een crimineel. Volgens de gekweekte opinie dan. Als ik dat vessie aandoe, ben ik intimiderend. Als ik John v/d Heuvel, RTV Drenthe of Omroep Brabant moet geloven, als ik de Panorama of Revue lees, ben ik met dat vessie aan de veroorzaker van levensgevaarlijke “hak- en snuifgeluiden”, ben ik een pooier, wapenhandelaar en een drugs gebruikende groothandelaar in iedere soort verdovend middel dat er bestaat. Ik pers mensen af, was zwart geld wit, rijdt in dure auto’s en ik betaal duizenden euro’s per maand om lid te “mogen” zijn van de club. En die duizenden euro’s heb ik, zo zegt men, verdiend met illegale zaken. Mijn over buurman kon op krediet een hypotheek van 450000 euro krijgen en in een auto van 25000 euro rijden. Hij kan op dure vakanties gaan en mooie spullen kopen. Want hij heeft een baan, een vaste baan zelfs. Hij heeft 4 dochters en een home cinema. Hij is accountant.

Maar als ik, wonend in een huurflatje een motor koop, ben ik gelijk verdacht. Want aan dat geld kan ik, zo zegt men, nooit eerlijk gekomen zijn. Ik draag immers mijn motorvest. En dan zijn mijn euro’s, mijn spaargeld, al mijn bezittingen ja zelfs mijn vervoermiddel, gekocht met afpersings geld of drugsgeld. En als clublid ben je, zodra je je jassie aandoet, verdacht.  Doe ik mijn vest niet aan dan ben ik gewoon een onopvallend mens in de menigte. Maar zodra dat vest aangaat, zo zeggen de media, de autoriteiten en de algemene gekweekte opinie, ben ik duidelijk zichtbaar een crimineel. Op mijn rug naast de naam van mijn club ook de letters MC, aan mijn hand een ring met een 1% logo. Dan zie je de crimineel. De OMG’er. De wetteloze (outlaw) motorrijder die de wet naast zich neerlegt en schijt heeft aan alles. Ik ben bloedlink. Zo zegt men tenminste in de media achter mijn rug om. En als crimineel herkenbaar aan mijn ring en de letters MC op mijn rug.

Gelukkig heeft het me nooit ene moer geïnteresseerd wat “men” zegt. Want “men” spreekt alleen over me. En zelden met me.  Ieder heeft direct een mening over me als ik mijn vest draag. En dapper typen de mensen hun mening op hun Facebook. De toetsenbord ridders slaan verbaal keihard toe onder negatieve nieuwsberichten als weer een motorrijder of zijn club breeduit onderuit geschreven word in de pers. Er is zelfs een nieuwe manier van suggestief schrijven opgedoken. Als ergens een misdaad plaatsvindt, wordt er bij geschreven dat “niet gedacht wordt dat motorclub XXX ermee te maken heeft”. Zo de naam op een heel gluiperige manier verbindend aan iets waar geen motorrijder iets mee te maken heeft.

Clubhuizen worden gesloten en zelfs gesloopt. Motorrijders mogen niet meer met hun jasje aan in de horeca binnen, daar worden speciale verordeningen voor bedacht. liegAlsof je zonder vest een ander mens bent…

Afijn, nog even mijn over buurman. Toen ze hem een tijd terug arresteerden omdat hij zijn dochters al een paar jaar seksueel had misbruikt keek de buurt daarvan op. Zo’n nette man, altijd vriendelijk, altijd behulpzaam. En bleek hij naast het misbruiken van zijn dochters, ook een aantal bankrekeningen van klanten geplunderd te hebben. Hij bleek een gore pedo en een crimineel! En hij had geeneens een motor!

De wereld is scheef beste lezer. Lulletjes denken dat ze de dienst uitmaken, echte mensen worden openlijk gediscrimineerd en afgeschilderd als criminelen. En weet je, voor mij is het allemaal niet eens zo erg. Maar ik schaam me wel dat ik zo’n kutwereld aan mijn kinderen en kleinkinderen moet nalaten. Ik heb ze geleerd wat ik ze kon leren. En kan alleen hopen dat ze wat hebben aan mijn “wijze” lessen in hun toekomst. Bedankt dat je effe de tijd hebt genomen om dit te lezen. Wie weet komen we elkaar onderweg nog eens tegen. Mij maakt het dan niet uit wat voor vest je aanhebt. Ik zal je als mens zien en je respecteren.

 

Herinneringen van Rob Zwerver. Ingezonden.

Vandaag een stukkie ter herinnering van mijn Bro Jack. Ik leerde hem kennen in de 70’er jaren in Den Haag. Zijn eigen naam was John Meier.jack Omdat hij toen al graag Jack Daniëls dronk werd zijn bijnaam al gauw Jack.  Hij woonde op het Haagse Regentesseplein. We raakten bevriend, zopen wel eens wat, deelden wat we hadden. Het leven was geen vetpot in die tijd. We aten vaak uit containers met vers brood die ’s-nachts door bezorgdiensten van HUS bij winkels werden neergezet. Ook melk, yoghurt en dat soort dingen kwamen vaak uit soortgelijke containers. Als we een mazzeltje hadden zat er soms zelfs een kratje bier in. Leven was simpel. Echt zware drugs waren er nog niet veel. Beetje blowen, soms een trippie LSD. En om meer te kunnen genieten van het weekend was er speed. We hadden overal vrienden en kennissen en konden overal crashen. Net zoals velen ook bij ons konden crashen. Mijn zolderkamer leek af en toe wel het Damrak met al die slapers. heinekenIk reed op alles wat twee wielen en een motor had. Brommers (Puch, Mobylette, Vespa, Kreidler, Yamaha, Garelli, Zundapp, Batavus). Motoren (JAWA/HONDA/BSA/BMW) en zelfs een Solex (reed 70, dat gekke ding!)

Tussen Jack en mij ontstond een goede stevige vriendschap. We waren verschillende mensen maar konden het samen goed vinden. Jack was wat opvliegend, beresterk en had soms een kwaaie dronk over zich. Ik was beresterk, overdenkend/berekenend en een geboren optimist. Zoals ik gek was op Den Haag, trok Jack vaak naar Amsterdam. Hij kwam daar in die tijd bij een motorclub. Soms ging ik mee, als er knaken waren, meestal bleef ik dus in Den Haag. In de loop der jaren trok Jack vaker naar die motorclub en uiteindelijk vertrok hij naar Amerika om daar op de motor het land te gaan ontdekken. Internet was er niet dus we verloren het contact. Tot hij soms ineens compleet onverwacht en onaangekondigd op de stoep stond. incaOp zoek naar eten, een plek om te crashen. En dat was er voor hem bij mij altijd. Zonder vragen, zonder tijdslimiet. Als hij er was, was het altijd oke! Hij vond rust en veiligheid bij mij in huis en was er eigenlijk onvindbaar. Op zijn borst had hij een 666 tattoo laten zetten. En op zijn rug “stay true to who you are” en op zijn linker schouder een kopje van een Inka krijger. Ik heb vanwege onze broederschap later dezelfde Inca tattoo laten zetten op dezelfde plaats. Jack reisde veel. Voor zijn werk. Hij leek knaken genoeg te hebben, wat voor werk hij deed liet hij zich nooit over uit. En ik kon wel raden maar stelde nooit vragen. In de loop der jaren zat hij vaak in Canada en overal in de USA. Soms trof ik hem in Amerika als ik er zelf op reis was. Prachtmomenten! Die inmiddels getaande kop kon geweldig smakelijk lachen. Een hug werd al snel ademtekort, beresterk als hij nog steeds was. Zo was alles zoals steeds. Broederschap, geen gezeik, geen vragen. Onderdak, eten en drinken. Avonturen, lachen, samen uit, altijd samen thuis. Knokken als het nodig was, je niks door niemand laten vertellen, je nooit laten piepelen. We hebben in die tijd behoorlijk wat flessen Jack Daniëls gezopen en er zijn aardig wat kilootjes ribs door gegaan. Al toen spareribs hier nog volledig onbekend waren, lagen ze als Jack in Nederland was, gemarineerd in bruine suiker, citroen, ketjap, ketchup en Jack Daniëls, op de BBQ.

Een aantal jaren terug stond hij weer voor de deur. Ik had net een nieuwe laptop en hij ging niet vaak met computers om. Hyves was toen de hype in Nederland. Hij maakte samen met mij een Hyves account aan en zelfs een Gmail adres. dsc_0010Hij zat vaak op die laptop en kreeg zelfs Gmail. Aangezien dit alleen vanuit mijn huis gebeurde, zat aan alles wat hij deed mijn IP adres vast. Ik weet nog steeds niet wat voor werk hij deed maar ik heb er wel wat gezeik mee gehad. Door dat IP adres. Ik ga er verder niet op in. Want Jack is er niet meer. Toen hij weer terug was in USA heeft hij een ongeluk gehad. Hij is zittend op zijn motor tegen een over de weg hangende ijzeren paal gereden. Hij knapte op nadat hij een tijd in het ziekenhuis had gelegen. Hij kwam er weer uit, is nog een keer hierheen gekomen en na een paar weken vertrokken. Duitsland dit keer. Dat was de laatste keer dat ik Jack zag. Vanuit Duitsland heb ik een paar jaar terug een envelop gekregen. Daarin een blaadje waarop stond: “Das ist für Sie. Von Jack. Jack fährt nun mit Chapter 13.” In de envelop een 1% ring, de ring die hij altijd droeg. Aardig beschadigd, gekrast maar inderdaad Jacks ring. Er stond geen afzender op dus ik heb nooit vragen kunnen stellen. De dag dat ik dit briefje kreeg was 13 September. En dat beschouw ik daarom maar als zijn sterfdag. Vandaag dus denk ik aan mijn Bro Jack. Ik heb alleen goede herinneringen aan hem. En dat is wat hij geworden is. Een goede vriend, een bro waar ik altijd op kon rekenen werd een uitstekende herinnering. Normaal altijd Jack Daniëls op deze dag. Maar nu, voor het eerst, geen fles in huis. Met dank aan Rutte en zijn (be)rovers. De herinnering blijft. Door dit schrijven is het nu ook een stukje van jouw herinnering geworden.

Hou de glimmende kant boven!

Robert Hageman

Stuk geschreven door Rob Zwerver, Jack was zijn vriend en het is zijn herinnering.